Blumfeld — You make me songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "You make me" van Blumfeld.
Songteksten
Was mach ich blo an dieser Stelle
an der ich lngst noch nicht zu mir gekommen bin
wo ich mich kreuz und quer zerstreue
in alle Himmelsrichtungen
denk ich mich dauernd zu Dir hin
Kaum angekommen bin ich schon wieder losgefahren
durch’s Ozonloch, ber den Ozean hinausgeschossen
hinter das Licht, mein eigener Schatten
und die Erinnerung daran
wo ich ihn wann verloren hatte, ausgeschlossen
Die Worte sind von sich so schwer
da ich sie nicht mehr singen kann so wie bisher
jede Sekunde durch dir Zeilen berholen
bis hin zum Tod und ihm mit «ich will sterben» beizuwohnen
Und von dem Satz geht’s in die Praxis
aus der Erfindung, wegzukommen von sich selbst
in die Erfahrung. Ein freies Bild
wieder bei Null, ein Wei mit Kreis
Fast so wie ich
um von Begreifbarem zu sprechen.
ich mu gestehen, ich fhle mich.
um ein Begreifendes nicht zu erschaffen
vielmehr vorstellbar zu machen
dreh ich mich mit der Musik
mit allem was ich an mir hab
mir zur Verfgung steht um Dich
Und doch kann hier kaum von Dir die Rede sein
ich kann nichts wirklich von Dir sagen
soviel ist klar wir sind nicht neu
schon lange hier sind wie wie Risse in der Schpfung
Mag sein die Tage sind gezhlt
die Augenblicke sind es nicht. Fr alle Zeiten
keine Geschichte zum erzhlen, meine ich
und auch nicht zum in Stcke schreiben
und Du schaust in mein Gesicht (bei mir statt Ausblick ein Gedchnis)
und sagst: «das wird sich zeigen»
Ich bin die Angst, die Angst vor mir
wenn Du Dich frchtest bin ich bei Dir
randvoll Fakten und keine Menschenseele
nicht ganz beitrost leg ich mich nieder zu den Akten
Was mach ich blo an dieser Stelle
an der ich lngst noch nicht zu mir gekommen bin
wo ich mich kreuz und quer zerstreue
in alle Himmelsrichtungen
denk ich mich dauernd zu Dir hin
Songtekstvertaling
Wat moet ik nu zeggen?
waar ik nog niet tot mij ben gekomen
waar ik kruisen-kruisen verstrooid
in alle richtingen
Ik denk de hele tijd aan je.
Zodra ik aankwam, begon ik opnieuw.
door het gat van de ozon, over de oceaan geschoten.
achter het licht, mijn eigen schaduw
en de herinnering eraan
waar ik hem kwijt was toen, uitgesloten
De woorden zijn zo hard van zichzelf.
omdat ik ze niet meer kan zingen zoals voorheen.
elke seconde lijnen door je scheuren
tot de dood en om hem te zien met " Ik wil sterven"
En de zin gaat in de praktijk
van de uitvinding om van jezelf weg te komen
in de ervaring. Een gratis foto
opnieuw op nul, een wit met cirkel
Net als ik.
om over iets begrijpelijks te spreken.
Ik moet bekennen dat ik mezelf voel.
om geen begrip te creëren
eerder om denkbaar te maken
Ik draai met de muziek
met alles wat ik bij me heb.
Ik sta tot uw beschikking.
En toch kan er nauwelijks sprake zijn van jou hier.
Ik kan niet echt iets over je zeggen.
zo veel is duidelijk, we zijn niet nieuw
lang geleden zijn hier als scheuren in de schepping
Kan zijn dat de dagen geteld zijn
de momenten zijn dat niet. Fr alle tijden
geen verhaal te vertellen, bedoel ik.
en ook om niet in stukken te schrijven
en je kijkt in mijn gezicht (met mij in plaats van een uitzicht een herinnering)
en zeggen :" Dit zal duidelijk worden.»
Ik ben de angst, de angst voor mij
als je bang bent dat ik bij je ben
vol met feiten en geen menselijke ziel
niet helemaal beitrost ik leg me neer bij bestanden
Wat moet ik nu zeggen?
waar ik nog niet tot mij ben gekomen
waar ik kruisen-kruisen verstrooid
in alle richtingen
Ik denk de hele tijd aan je.