Blinded By Faith — Dead End songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Dead End" van Blinded By Faith.
Songteksten
We shared the same name
We played the same game
This game called existence
But you were just a bit too intense
You looked at life with a paranoid stare
Trapped in your personal nightmare
You thought you were caught in a dead end
With both legs stuck in a quicksand
There was a hole inside of you
But you wouldn’t admit it was true
Filling the void with booze and dope
Around your throat, you tightened the rope
You had already lost touch
You were far away and out of reach
I felt guilty, but can one help
A lonely man who strangles himself?
Life can be fucking cruel
It always changes its own rules
You stopped to play like a fool
With a twelve gauges in the mouth
You pulled the trigger and that’s all
Brains splattered on the white wall
You left a letter on the bedside table
Wherein you wrote your last sick fable
I’ll always remember this cemetery
And the end of your funeral ceremony
The sun was too bright, splashing its light
But deep inside my heart it was dark as night
I saw this little box full of ashes
And wondered: «Is it all that remains of your past?»
No, you’re not condemned to the void
My memories can never be destroyed
Songtekstvertaling
We deelden dezelfde naam.
We speelden hetzelfde spel.
Dit spel genaamd bestaan
Maar je was gewoon een beetje te intens.
Je keek naar het leven met een paranoïde blik
Gevangen in je persoonlijke nachtmerrie
Je dacht dat je op een dood spoor zat.
Met beide benen vast in een drijfzand
Er zat een gat in je.
Maar je wilde niet toegeven dat het waar was.
De leegte vullen met drank en drugs.
Om je keel heb je het touw aangespannen.
Je had het contact al verloren.
Je was ver weg en buiten bereik.
Ik voelde me schuldig, maar kan één helpen
Een eenzame man die zichzelf wurgt?
Het leven kan wreed zijn.
Het verandert altijd zijn eigen regels.
Je stopte om te spelen als een dwaas
Met twaalf meters in de mond
Je haalde de trekker over en dat is alles.
De hersenen spatten op de witte muur.
Je liet een brief achter op het nachtkastje.
Waarin je je laatste zieke fabel schreef.
Ik zal deze begraafplaats altijd onthouden.
En het einde van je begrafenis ceremonie
De zon was te fel, spetterde zijn licht
Maar diep in mijn hart was het donker als de nacht
Ik zag een doosje met as.
En vroeg zich af: "is dit alles wat over is van jouw verleden?»
Nee, je bent niet veroordeeld tot de leegte.
Mijn herinneringen kunnen nooit vernietigd worden.