Blackbird Raum — The Lash songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Lash" van Blackbird Raum.
Songteksten
The lash is on it’s golden nail inside the master’s house
It’s not needed now, dreams are working for the nonce
But that lash, is being taken down they’ve thrown bones enough
And don’t love to hear us whine
Some refused to sign
Some lit themselves on fire
In the labyrinth cities
Endless rooms
The economic chain
In the endless rooms, heads dancing in their tombs
The hairless apologists, cook their schemes
Aspect of the leech
War lines to my home
Rust to gleaming chrome
The lion’s share, the lions' share their kill
The system drinks unknowing, blindly draining all and we are all it’s cells
The bloodless routine evil, greying cloud of working
Hydras head grown back
Every daughter, every one, every mother’s son
The knives in their upward stab
I do no good, I hold them by the blade
That’s how I was made
The towers never show their roots, yet underground
The dwelling of the low
Wanting, grasping souls
To the middle bricks we are
Worth, shallow
Not enough, never enough, don’t give up, I give up
Songtekstvertaling
De zweep zit op zijn gouden nagel in het huis van de meester.
Het is niet nodig nu, dromen werken voor de nonce
Maar die zweep wordt neergehaald. ze hebben genoeg botten gegooid.
En hou er niet van om ons te horen jammeren.
Sommigen weigerden te tekenen.
Sommigen staken zichzelf in brand.
In de steden van het labyrint
Eindeloze kamers
De economische keten
In de eindeloze kamers, hoofden dansen in hun graven
De haarloze apologeten, koken hun plannen
Aspect van de bloedzuiger
Oorlogslijnen naar mijn huis
Roest tot gloeiend chroom
Het leeuwendeel, de leeuwen delen hun prooi.
Het systeem drinkt onwetend, leeg en we zijn allemaal cellen.
De bloedeloze routine kwaad, grijzende wolk van werken
Teruggroeide kop van Hydra
Elke dochter, elk kind, elke moeders zoon.
De messen in hun opwaartse steek
Ik doe niets, Ik hou ze bij het zwaard.
Zo ben ik gemaakt.
De torens laten nooit hun wortels zien, toch ondergronds
De woning van de lage
Verlangende, grijpende zielen
Naar de middelste stenen zijn we
Worth, ondiep
Niet genoeg, nooit genoeg, geef niet op, Ik geef het op