Black Tongue — Young Gloom songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Young Gloom" van Black Tongue.
Songteksten
A fell darkness sweeps the land — Black Death.
Speak to the hearts of men.
I wist our words, control our breath.
A darkness that consumes, a darkness that imbues, we’re nothing but a vessel
for a necessary evil.
A city turns to ash — black death.
The flames grow tall, charred husks, blistered flesh.
This sickness forced our hand.
We had to take a stand against those who reprimand this necessary evil.
Everyone casts a shadow where even light can’t reach.
It hides our deepest, darkest desires of which we dare not speak.
Curse the earth. Take it back.
The night is always darkest before the dawn, but there’s still always black.
This is the way.
We are humanity — a walking scourge — the twilight phase of living disease.
We are humanity — a walking scourge that curses the earth.
Shall we rejoice that we live in dusk and not the night?
Is it enough to merely suffer?
After all, our sons will be the ones left alone against this final blight.
Shall we rejoice?
Shall we rejoice at the dying of the light?
Silence is deep as eternity, speech is shallow as time.
Onwards, always onwards, our unending misery in silence and doom:
this eternal gloom.
Shall we rejoice that we live in dusk and not the night?
Is it enough to merely suffer?
After all, our sons will be the ones left alone against this final blight.
Shall we rejoice?
Shall we rejoice at the dying of the light?
Ruin upon ruin, boundless night.
Long is the path away from doubt, void of light.
Songtekstvertaling
Een fell darkness veegt de Land — Zwarte Dood.
Spreek tot de harten van de mensen.
Ik wis onze woorden, beheers onze adem.
Een duisternis die verteert, een duisternis die doordringt, we zijn niets anders dan een vat
voor een noodzakelijk kwaad.
Een stad verandert in een as — Zwarte Dood.
De vlammen worden groot, verkoolde omhulsels, geblisterd vlees.
Deze ziekte dwong ons.
We moesten een standpunt innemen tegen degenen die dit noodzakelijke kwaad berispen.
Iedereen werpt een schaduw waar zelfs licht niet bij kan.
Het verbergt onze diepste, donkerste verlangens waar we niet over durven te praten.
Vervloek de aarde. Neem het terug.
De nacht is altijd het donkerst voor de dageraad, maar er is altijd zwart.
Dit is de manier.
Wij zijn de mensheid - een wandelende plaag-de schemerfase van de levende ziekte.
Wij zijn de mensheid - een wandelende plaag die de aarde vervloekt.
Zullen we blij zijn dat we in de schemering leven en niet in de nacht?
Is het genoeg om alleen maar te lijden?
Immers, onze zonen zullen degenen zijn die alleen gelaten worden tegen deze laatste plaag.
Zullen we ons verheugen?
Zullen we ons verheugen over de dood van het licht?
Stilte is zo diep als de eeuwigheid, spraak is zo oppervlakkig als de tijd.
Verder, altijd verder, onze oneindige ellende in stilte en verdoemenis.:
deze eeuwige somberheid.
Zullen we blij zijn dat we in de schemering leven en niet in de nacht?
Is het genoeg om alleen maar te lijden?
Immers, onze zonen zullen degenen zijn die alleen gelaten worden tegen deze laatste plaag.
Zullen we ons verheugen?
Zullen we ons verheugen over de dood van het licht?
Ruïne op ruïne, grenzeloze nacht.
Lang is het pad weg van twijfel, leegte van licht.