Black Heaven — Mensch songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Mensch" van Black Heaven.
Songteksten
Der Himmel trifft auf dunkle Erde, die Wolken ziehen in fernes Land
Ein Mensch, geformt aus Leib und Seele, mit einer Fackel in der Hand
Er teilt die Welt in Gut und Böse, er formt das Licht mit seinem Geist
Gedanken seiner tiefsten Sehnsucht verbannt er in die Dunkelheit
Geleitet von den hellsten Sternen, entblößt vom Grauen der Natur
Versteckt sich tief in feuchten Höhlen, errichtet Mauern aus Kultur
Das Fremde gilt es zu beherrschen, die Gier ihn blind nach vorne treibt
Regiert von seinen größten Ängsten, der Ahnung seiner Sterblichkeit
Und er gräbt sich weiter vor bis zum Mittelpunkt der Welt
Von der Ewigkeit verfolgt und von Größenwahn entstellt
Seine Augen glänzen wild, an den Händen klebt das Blut
Von der eigenen Tat berauscht bis zum nächsten Beutezug
Er gibt der Leere einen Namen, erschafft sich Ethik und Moral
Den Sinn im Leben nachzujagen, so tun, als hätte er keine Wahl
Auch manchmal gegen die eigene Rasse, er vergewaltigt und erschlägt
Genußvoll auch mal seinesgleichen, von Leidenschaft und Hass geprägt
Er trennt die Starken von den Schwachen, denn seine Wahrheit wiegt so schwer
Wie Brot und Wein zum Überleben, er läuft der Freiheit hinterher
Er sieht sich als den letzten Krieger, das Himmelreich, es wartet schon
Die größte Lüge trägt er in sich, das Herz der Zivilisation
Songtekstvertaling
De hemel ontmoet donkere aarde, de wolken bewegen naar een ver Land
Een man gevormd uit lichaam en ziel, met een fakkel in zijn hand
Hij verdeelt de wereld in goed en kwaad, hij vormt het licht met zijn geest.
Gedachten van zijn diepste verlangen hij Bant in de duisternis
Geleid door de helderste sterren, blootgesteld door de verschrikking van de natuur
Diep in vochtige grotten, wanden van cultuur
De vreemdeling moet het beheersen, de hebzucht drijft hem blind vooruit
Geregeerd door zijn grootste angsten, het idee van zijn sterfelijkheid
En hij blijft zijn weg graven naar het centrum van de wereld
Achtervolgd door de eeuwigheid en vervormd door grootheidswaanzin
Zijn ogen schijnen wild, het bloed kleeft aan zijn handen
Bedwelmd door zijn eigen daad tot de volgende inval.
Hij geeft leegte een naam, creëert ethiek en moraliteit
De zin van het leven najagen, doen alsof hij geen keus heeft.
Ook soms tegen zijn eigen ras, verkracht en doodt hij
Plezierige tijden zijn eigen, gekenmerkt door passie en haat
Hij scheidt de sterken van de zwakken, want Zijn waarheid weegt zo zwaar
Zoals brood en wijn om te overleven, rent hij naar vrijheid.
Hij ziet zichzelf als de laatste krijger, het Koninkrijk van de hemel, het wacht al
De grootste leugen die hij in zich draagt, het hart van de beschaving.