Benjamin Biolay — Sous le lac gelé songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Sous le lac gelé" van Benjamin Biolay.
Songteksten
Sous le lac gelé, nos fous rires
Nos deux corps emmêlés, nos souvenirs
Hélas c'était naguère
Et tu ne resteras guère
Sous le lac gelé, la détresse
Une infante emmurée
Et tant de sos
Hélas je m’en souviens
La nuit putain, je n’oublie presque rien
Dans la lande infirme
Il faut que tu m’affirmes
Que tu me quittes comme, comme dans les films
Dans la lande informe
Il faut que tu m’informes
Si tu me quittes même, même sans les formes
Noir c’est noir
Comme un goût bizarre
Sous le lac gelé, des lieux dits
Des plaines désolées, quelques tranches de vie
Hélas c'était hier
Mais le passé me jette encore la pierre
Dans ta langue d’infirme
Il faut que tu m’affirmes
Que tu me quittes comme, comme dans les films
Dans ta langue difforme
Il faut que tu m’informes
Si tu me quittes même, même sans les formes
Noir c’est noir
Comme un goût bizarre
So close to the surface
I still fell the cold of the cracking ice
So close to the surface
Slowly sinking down
Losing the light
I sink, sink, sink,
To the black under me Memories shimmer in the mirror above me Losing my world and the story of my life
Cutting the rope
Losing all hope
I’m going down
Sous le lac gelé, la vieille France
Des trains de déportés traversant l’isle de France
Encore je m’en souviens
La nuit putain, je n’oublie presque rien
Sous le lac gelé, nos amours
Nos amours écorchés, aussi culte que courtes
Mais le temps sans scrupule
Crache à la gueule des milliers de capsules
Oui le temps sans scrupule
Crache à la gueule des milliers de capsules
Noir c’est noir
Comme un goût bizarre
Noir c’est noir
Comme un goût bizarre
(Merci à delsan pour cettes paroles)
Songtekstvertaling
Onder het bevroren meer, onze gekke lach
Onze twee verwarde lichamen, onze herinneringen
Helaas was het ooit
En je zult nauwelijks blijven
Onder het bevroren meer, leed
Een vervloekt kind.
En zo veel sos
Helaas herinner ik het me.
'S nachts vergeet ik bijna niets.
In de kreupele Moor
Je moet het me vertellen.
Dat je me verlaat zoals in de film.
In de informele Heide
Je moet me inlichten.
Zelfs als je me verlaat, zelfs zonder de formulieren.
Zwart is zwart
Als een vreemde smaak
Onder het bevroren meer, zogenaamde plaatsen
Desolate vlakten, een paar stukjes leven.
Helaas was het gisteren.
Maar het verleden gooit nog steeds de steen naar me
In uw kreupele taal
Je moet het me vertellen.
Dat je me verlaat zoals in de film.
In uw misvormde taal
Je moet me inlichten.
Zelfs als je me verlaat, zelfs zonder de formulieren.
Zwart is zwart
Als een vreemde smaak
Zo dicht bij het oppervlak
Ik viel nog steeds de kou van het kraken ijs
Zo dicht bij het oppervlak
Langzaam naar beneden zinken
Het licht verliezen
Ik zink, zink, zink,
Aan het zwarte onder mijn herinneringen glinsteren in de spiegel boven mij mijn wereld verliezen en het verhaal van mijn leven
Het touw doorsnijden
Alle hoop verliezen
Ik ga naar beneden.
Onder het bevroren meer, oud Frankrijk
Treinen van gedeporteerden die het eiland Frankrijk doorkruisen
Ik herinner het me nog.
'S nachts vergeet ik bijna niets.
Onder het bevroren meer, onze liefdes
Onze gevilde liefdes, zo klein als een sekte.
Maar gewetenloze tijd
Spuug in de mond duizenden capsules
Ja gewetenloze tijd
Spuug in de mond duizenden capsules
Zwart is zwart
Als een vreemde smaak
Zwart is zwart
Als een vreemde smaak
(Dank aan delsan voor deze woorden)