Bénabar — La Coquette songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La Coquette" van Bénabar.
Songteksten
Elle habite le musée de sa jeunesse évanouie
Elle propose un biscuit on dit non elle dit si Elle a retirétous les miroirs
Elle évite son reflet ne veut plus se voir
Elle vit entourée de photos du passé
Son visage d’alors, son trésor, son trophée
Peau de pêche au tissu tendu de satin
Mais le temps se dépêche et reprend son bien
Les plus jolies fleurs ternissent et se fanent
Les jeunes filles qu’ont de la chance deviennent de vieilles femmes
Sa peau froissée c’est un drap qu’on agrippe
Un mouchoir pour pleurer son mari qui nous quitte
Un trait sur son front pour chacun de ses garçons
Et les paupières fripées ses enfants qui s’en vont
Ses mains qui se déplient sont des araignées
Qui font peur aux petits mais rassurent leurs aînés
Les traînées aux coins des yeux sont le lit des fleuves
Oùs'écoulent peu àpeu les larmes des veuves
Elle dit que les années écrivent sur les visages
Et que les ratures encombrent la page
Profitons du beau temps avant l’averse
Elle tue le temps avant l’inverse
Elle refuse et regrette, elle est vieille maintenant
En excuse, elle répète, elle était belle avant
Mais les plus jolies fleurs ternissent et se fanent
Les jeunes filles qu’ont de la chance deviennent de vieilles femmes
Qui ont la beautédes pyramides ou du Louvre
La beautédes montagnes, des glaciers qui les couvent.
Songtekstvertaling
Ze woont in het Museum van haar flauwgevallen jeugd.
Ze biedt een koekje ze zeggen nee ze zegt als ze alle spiegels heeft verwijderd
Ze vermijdt haar reflectie. ze wil zichzelf niet meer zien.
Ze leeft omringd door foto ' s van het verleden.
Zijn gezicht dan, zijn schat, zijn trofee
Perzikhuid met satijnen stretchweefsel
Maar de tijd raast en herstelt zijn goede
De mooiste bloemen vervagen en vervagen
Jonge meisjes die geluk hebben worden oude vrouwen
Zijn gerimpelde huid is een laken die we pakken
Een zakdoek om te rouwen om haar man die ons verlaat.
Een lijn op haar voorhoofd voor elk van haar jongens.
En de oogleden verfrommelden haar kinderen die weggaan.
Zijn handen die zich ontvouwen zijn spinnen.
Die de kleintjes bang maken, maar de ouderen geruststellen.
De paden in de hoeken van de ogen zijn de bedding van rivieren
Waar weduwentranen weinig stromen
Ze zegt dat jaren op gezichten schrijven.
En dat de restjes rommel op de pagina
Laten we van het goede weer genieten voor de stortbui.
Het doodt de tijd voordat het andersom is.
Ze weigert en betreurt, ze is nu oud.
Als een excuus, herhaalt ze, ze was mooi voor
Maar de mooiste bloemen vervagen en vervagen
Jonge meisjes die geluk hebben worden oude vrouwen
Wie heeft de schoonheid van de piramides of het Louvre
De schoonheid van de bergen, de gletsjers die hen beschermen.