Beautés Vulgaires — L'Asile de flou songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "L'Asile de flou" van Beautés Vulgaires.
Songteksten
Nous vivons dans un asile de flou
Qui ne laisse pas sa chance au hasard
Et on tombe dans la gueule du loup
Sans le savoir
Nous roulons pour les sens interdits
Le pas aussi coulé qu’un pavé dans la mare
Les yeux ouverts, mais dans un puits
Il fait noir on s'égare
On ne voit pas
On ne sait pas
On ne voit pas c’qu’il y a devant
Mais allons-y, allons-y vraiment
Quand on pose des pierres à l'édifice
Sommes-nous pour autant architectes du temps?
C’est ainsi, il faut que l’on bâtisse
Contre le vent
Chaque jour laisse des cicatrices
Mais il faut marcher même clopin-clopant
Et combien de claques et de délices
Nous laissent hésitants
On ne voit pas
On ne sait pas
On ne voit pas c’qu’il y a devant
Mais allons-y, allons-y vraiment
On ne voit pas
On ne sait pas
On ne voit pas c’qu’il y a devant
Mais allons-y, allons-y vraiment
On tient la barre d’un bateau ivre mort
Et qui tangue, et pu mettre une voile dehors
Restons debout, perdus mais bien là
Progressons pas à pas
Nous marchons dans un asile de flou
Dans une opacité qui déchaine les cités
Et on lutte contre les coups de mou
Manière de résister
S’il y a des lois on ne peut pas tout prévoir
S’il y a des routes rien ne vaut les chemins
Il y a des fois où tout est dérisoire
Il reste le doute et demain
S’il y a des lois on ne peut pas tout prévoir
S’il y a des routes rien ne vaut les chemins
Il y a des fois où tout est dérisoire
Il reste le doute et demain
On ne voit pas
On ne sait pas
On ne voit pas c’qu’il y a devant
Mais allons-y, allons-y vraiment
On ne voit pas
On ne sait pas
On ne voit pas c’qu’il y a devant
Mais allons-y, allons-y vraiment
On ne voit pas
On ne sait pas
On ne voit pas c’qu’il y a devant
Mais allons-y, allons-y vraiment
Songtekstvertaling
We leven in een waas asiel.
Wie laat zijn kans niet aan het toeval over
En we vallen in de mond van de Wolf
Zonder het te weten
We rijden voor de Verboden zintuigen.
De stap zo gegoten als een steen in de vijver
Ogen open, maar in een put
Het is donker, we verdwalen.
We kunnen niets zien.
Dat weten we niet.
Je ziet niet wat er voor je ligt.
Maar laten we gaan, laten we echt gaan
Als we stenen op het gebouw leggen
Zijn wij architecten van die tijd?
Het is zo, we moeten bouwen
Tegen de wind
Elke dag laat littekens achter.
Maar het is noodzakelijk om zelfs clopin-clopant te lopen
En hoeveel klappen en geneugten
Laat ons aarzelen.
We kunnen niets zien.
Dat weten we niet.
Je ziet niet wat er voor je ligt.
Maar laten we gaan, laten we echt gaan
We kunnen niets zien.
Dat weten we niet.
Je ziet niet wat er voor je ligt.
Maar laten we gaan, laten we echt gaan
We hebben het roer van een dode dronken boot.
En die verstrikt raakte en een sluier kon uitsteken
Laten we gaan staan, verloren maar daar
Stapsgewijs
We lopen in een waas asiel
In een ondoorzichtigheid die de steden ontketent
En we vechten tegen de zachte slagen
Manier om te weerstaan
Als er wetten zijn, kunnen we niet alles voorzien.
Als er wegen zijn, is niets de moeite waard.
Soms is alles belachelijk.
De twijfel blijft en morgen
Als er wetten zijn, kunnen we niet alles voorzien.
Als er wegen zijn, is niets de moeite waard.
Soms is alles belachelijk.
De twijfel blijft en morgen
We kunnen niets zien.
Dat weten we niet.
Je ziet niet wat er voor je ligt.
Maar laten we gaan, laten we echt gaan
We kunnen niets zien.
Dat weten we niet.
Je ziet niet wat er voor je ligt.
Maar laten we gaan, laten we echt gaan
We kunnen niets zien.
Dat weten we niet.
Je ziet niet wat er voor je ligt.
Maar laten we gaan, laten we echt gaan