Barrow — You Can Probably Find It In Norfolk songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "You Can Probably Find It In Norfolk" van Barrow.
Songteksten
There’s a smile that I wish I could find;
just a whisper in the current left listless and undefined.
You’re still the apparition on the backs of my eyes;
an uncertain dissonance humming onward as I seek sleep.
Sleep for myself, it’s yours if you need it, but the dawn won’t allow us to
keep it.
I’ll keep talking until you finish my sentences; you always do.
I keep finding myself floating on waves of silent disagreement,
illustrating my own insensitivities.
I’ll swallow my pride if my stomach can hold it.
You can cut me back open.
Is it wrong to say that I’ve been praying softly I’ll go first?
I’m still coping with where love goes when we’re sleeping in the dirt.
I’ll bury you in orchids hoping heartlessly to bloom.
I’ll dread the hours left as sunlight sneaks into our room.
I’ll pack our lives in paper, tell my friends that I’ll be fine.
I’ll burn our memories in silence just so nothing’s left behind.
I’ll keep your image in my eyelids and your voice inside my head.
I’m still sorry for the things I’ve never done and never said.
The ground is littered with the remnants of remembrance.
There will be no memorial; no monument made.
We will only receive but passing glances.
Our fingers, intertwined, breaking away,
we are painfully aware that there is nothing left.
Songtekstvertaling
Er is een glimlach die ik zou willen vinden;
slechts een fluistering in de huidige lusteloos en ongedefinieerd links.
Je bent nog steeds de verschijning op de achterkant van mijn ogen.;
een onzekere dissonantie die verder neuriet terwijl ik slaap zoek.
Slaap voor mezelf, het is van jou als je het nodig hebt, maar de Dageraad zal ons niet toestaan om
hou maar.
Ik blijf praten tot je klaar bent met mijn zinnen, dat doe je altijd.
Ik zie mezelf steeds zweven op golven van stille onenigheid.,
mijn eigen ongevoeligheid illustreren.
Ik zal mijn trots inslikken als mijn maag het kan houden.
Je kunt me weer opensnijden.
Is het verkeerd om te zeggen dat ik zachtjes heb gebeden dat ik eerst ga?
Ik ben nog steeds bezig met waar liefde gaat als we in de modder slapen.
Ik begraaf je in orchideeën in de hoop harteloos te bloeien.
Ik vrees de resterende uren als zonlicht onze kamer binnensluipt.
Ik zal onze levens op papier zetten, en mijn vrienden vertellen dat het goed komt.
Ik verbrand onze herinneringen in stilte zodat er niets over is.
Ik hou je beeld in mijn oogleden en je stem in mijn hoofd.
Het spijt me nog steeds voor de dingen die ik nooit heb gedaan en nooit heb gezegd.
De grond is bezaaid met de restanten van de herinnering.
Er zal geen gedenkteken zijn, geen monument gemaakt.
We zullen alleen maar blikken ontvangen.
Onze vingers, met elkaar verweven, breken weg,
we zijn ons er pijnlijk van bewust dat er niets meer over is.