Barbara — Le Bourreau songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le Bourreau" van Barbara.
Songteksten
Tendu de crêpe, au crépuscule,
Flanqué d’un grand noir majuscule,
Au zénith profond de minuit,
Il avance dedans la nuit,
Le bourreau, le bourreau.
Moi, je le nargue lentement,
Comme un jour d’hiver au printemps,
Comme la toute dernière gelée
Sur l’avant-garde de l'été,
Ce bourreau, ce bourreau.
Car moi je vis, comme un printemps
Qui en sait peu, qui ne sait pas,
Car moi je vis, comme un éclat
De feu d’amour en feu de joie
Et tant pis si, de temps en temps,
Il neige un peu sur mes printemps.
Je sais bien que, certains matins,
Il y a des fleurs de chagrin.
Flanqué de son grand M majuscule,
Tendu de crêpe au crépuscule,
Au zénith profond de mes nuits,
Il avance dedans ma vie,
Le bourreau, le bourreau.
Il connaît très bien son chemin.
Tous les chiens lui lèchent la main.
Il connaît très bien son chemin.
Tous les chiens lui lèchent la main,
Au bourreau, au bourreau
Mais moi je vis, comme un printemps
Qui sait très bien, qui prends son temps,
Mais je vis en attendant,
Le temps qu’il me reste de temps
Et bien sûr, que de temps en temps,
Il a neigé sur mes printemps
Mais je n’ai pas, dans mon jardin
Que des fleurs couleur de chagrin.
Quand se pose le crépuscule,
Vêtue d’un grand noir majuscule,
Gantée d’un velours noir qui luit,
Moi, je m’en vais vivre ma vie
Sans bourreau, sans bourreau.
Tout en le narguant lentement,
J’aurais cueilli tous mes printemps.
J’aurais vécu d’avoir aimé.
J’aurais tout pris, tout partagé,
Sans bourreau, sans bourreau.
Il peut venir au crépuscule,
Flanqué de son M majuscule.
Au dernier souffle de ma vie,
Il ne prendra qu’un corps sans vie.
Il ne prendra qu’un corps sans vie,
Le bourreau, le bourreau, le bourreau…
Songtekstvertaling
Crêpe stretch, in de schemering,
Geflankeerd door een grote zwarte hoofdstad,
Op het diepe hoogtepunt van middernacht,
Hij komt ' s nachts binnen.,
De Beul, De Beul.
Ik bespot hem langzaam.,
Als een winterdag in de lente,
Zoals de allerlaatste gelei
Op de avant-garde van de zomer,
Wat een bullebak, wat een bullebak.
Want Ik Leef als een bron
Wie weet weinig, wie weet niet,
Want Ik Leef, als een glans
Van het vuur van liefde tot het vuur van vreugde
En zo veel zelfs, van tijd tot tijd,
Het sneeuwt een beetje op mijn bron.
Ik weet dat, sommige ochtenden,
Er zijn bloemen van verdriet.
Geflankeerd door de grote hoofdstad M,
Crêpe stretch bij zonsondergang,
Op het diepe hoogtepunt van mijn nachten,
Hij gaat verder in mijn leven.,
De Beul, De Beul.
Hij kent zijn weg heel goed.
Alle honden likken zijn hand.
Hij kent zijn weg heel goed.
Alle honden likken haar hand,
Aan de beul, aan de beul.
Maar ik leef als een bron
Wie weet, wie zijn tijd neemt.,
Maar ik leef in de tussentijd,
De tijd die ik nog heb
En natuurlijk, dat van tijd tot tijd,
Het sneeuwde op mijn bron.
Maar dat heb ik niet, in mijn tuin
Die bloemen kleur van verdriet.
Als de schemering komt,
Gekleed in een grote uppercase zwart,
Met een glanzend zwart fluweel,
Ik ga mijn leven leiden
Geen beul, geen beul.
Terwijl hij hem langzaam uitdaagde.,
Ik zou mijn hele lente gekozen hebben.
Ik zou geleefd hebben om lief te hebben.
Ik zou alles genomen hebben, alles gedeeld hebben.,
Geen beul, geen beul.
Het kan komen in de schemering,
Geflankeerd door de hoofdstad M.
Bij de laatste adem van mijn leven,
Hij zal alleen een levenloos lichaam nemen.
Hij zal alleen een levenloos lichaam nemen.,
De Beul, De Beul, De Beul…