Barbara — La Vie D'Artiste songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La Vie D'Artiste" van Barbara.
Songteksten
Je t’ai rencontrée par hasard,
Ici, ailleurs ou autre part,
Il se peut que tu t’en souviennes.
Sans se connaître on s’est aimés,
Et même si ce n’est pas vrai,
Il faut croire à l’histoire ancienne.
Je t’ai donné ce que j’avais
De quoi chanter, de quoi rêver.
Et tu croyais en ma bohème,
Mais si tu pensais à vingt ans
Qu’on peut vivre de l’air du temps,
Ton point de vue n’est plus le même.
Cette fameuse fin du mois
Qui depuis qu’on est toi et moi,
Nous revient sept fois par semaine
Et nos soirées sans cinéma,
Et mon succès qui ne vient pas,
Et notre pitance incertaine.
Tu vois je n’ai rien oublié
Dans ce bilan triste à pleurer
Qui constate notre faillite.
«il te reste encore de beaux jours
Profites-en mon pauvre amour,
Les belles années passent vite.»
Et maintenant tu vas partir,
Tous les deux nous allons vieillir
Chacun pour soi, comme c’est triste.
Tu peux remporter le phono,
Moi je conserve le piano,
Je continue ma vie d’artiste.
Plus tard sans trop savoir pourquoi
Un étranger, un maladroit,
Lisant mon nom sur une affiche
Te parlera de mes succès,
Mais un peu triste toi qui sais
«tu lui diras que je m’en fiche…
Que je m’en fiche…»
Songtekstvertaling
Ik heb je toevallig ontmoet.,
Hier, elders of elders,
Misschien weet je dat nog.
Zonder elkaar te kennen hielden we van elkaar.,
En zelfs als het niet waar is,
Je moet oude geschiedenis geloven.
Ik gaf je wat ik had.
Wat te zingen, wat te dromen over.
En jij geloofde in mijn bohemien,
Maar als je twintig jaar dacht
Dat we kunnen leven vanuit de lucht van de tijd,
Uw standpunt is anders.
Dit beroemde einde van de maand
Wie sinds we jou en mij zijn,
Komt zeven keer per week terug.
En onze avonden zonder Film,
En mijn succes dat niet komt,
En onze onzekere bekoring.
Ik ben niets vergeten.
In deze trieste balans te huilen
Die ons bankroet ziet.
"je hebt nog steeds mooie dagen
Geniet van mijn arme liefde,
Goede jaren gaan snel voorbij.»
En nu ga je weg.,
We worden allebei oud.
Ieder voor zich, hoe triest het is.
U kunt de phono winnen,
Ik hou de piano.,
Ik ga verder met mijn leven als kunstenaar.
Later zonder te weten waarom.
Een vreemde, een klungel,
Mijn naam lezen op een poster
Vertel je over mijn successen,
Maar een beetje verdrietig Weet je
"zeg hem dat het me niet kan schelen…
Kan me niet schelen.…»