Barbara — La ligne droite songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La ligne droite" van Barbara.
Songteksten
Je ne t’attends pas au bout d’une ligne droite:
Tu sais, il faudra faire encore des détours
Et voir passer des jours et des jours
Mais sans que rien ne vienne éteindre notre hâte
Il pleut chez moi, chez toi le soleil est de plomb
Quand pourrons-nous enfin marier nos saisons?
Quand pourrons-nous rentrer ensemble à la maison?
Nous avons le temps, mais pourquoi est-ce si long?
Tes habits porteront des traces de poussière
Et le parfum fang des amours passagères
Qui t’ont rendu parfois l’absence plus légère
A l’aube de mes nuits blanches et solitaires
Oh, moi, mon cher amour, bien sûr jai eu des hommes
Qui m’ont rendu la vie un peu moins monotone
Et m’aident à supporter l’hiver après l’automne
Et les silences obstinés du téléphone
On ne s’attend pas au bout d’une ligne droite:
Tu sais, il faudra faire encore des détours
Et voir passer des jours et des jours
Mais sans que rien ne vienne éteindre notre hâte
Nous nous raconterons nos triomphes et nos fêtes
Mais comment s’avouer nos superbes défaites
Nos doutes répétés, nos angoisses secrètes?
Et s’accroche à chaque pensée, à chaque geste
Un jour, tu seras au bout de mes voyages
Un jour, tu viendras malgré tous les détours
Nous dormirons ensemble et nous ferons l’amour
Dans un monde réinventé à notre image
Songtekstvertaling
Ik wacht niet op je aan het eind van een rechte lijn.:
We moeten nog wat omwegen maken.
En zie dagen en dagen gaan voorbij
Maar zonder dat er iets komt om onze haast te blussen
Het regent in mijn huis, in jouw huis de zon is lood
Wanneer kunnen we eindelijk trouwen met onze seizoenen?
Wanneer kunnen we samen naar huis?
We hebben tijd, maar waarom is het zo lang?
Je kleren zullen sporen van stof dragen.
And the FANG fragrance of fleeting love
Dat maakte soms je afwezigheid lichter
Bij het aanbreken van mijn eenzame witte nachten
Oh, ik, mijn liefste, natuurlijk heb ik mannen gehad
Dat maakte mijn leven een beetje minder eentonig
En help me de winter na de herfst te doorstaan.
En de koppige stiltes van de telefoon
We verwachten niet het einde van een rechte lijn:
We moeten nog wat omwegen maken.
En zie dagen en dagen gaan voorbij
Maar zonder dat er iets komt om onze haast te blussen
We zullen elkaar onze triomfen en feesten vertellen.
Maar hoe onze grote nederlagen op te biechten
Onze herhaalde twijfels, onze geheime angsten?
En klampt zich vast aan elke gedachte, elk gebaar
Op een dag ben je aan het einde van mijn reizen.
Op een dag kom je, ondanks alle omwegen.
We slapen samen en vrijen.
In een wereld opnieuw uitgevonden naar ons beeld