Barbara — Drouot songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Drouot" van Barbara.
Songteksten
Dans les paniers d’osier de la salle des ventes
Une gloire déchue des folles années trente
Avait mis aux enchères, parmi quelques brocantes
Un vieux bijou donné par quel amour d’antan
Elle était là, figée, superbe et déchirante
Les mains qui se nouaient, se dénouaient tremblantes
Des mains belles encore, déformées, les doigts nus
Comme sont nus, parfois, les arbres en novembre
Comme chaque matin, dans la salle des ventes
Bourdonnait une foule, fiévreuse et impatiente
Ceux qui, pour quelques sous, rachètent pour les vendre
Les trésors fabuleux d’un passé qui n’est plus
Dans ce vieux lit cassé, en bois de palissandre
Que d’ombres enlacées, ont rêvé à s’attendre
Les choses ont leurs secrets, les choses ont leurs légendes
Mais les choses murmurent si nous savons entendre
Le marteau se leva, dans la salle des ventes
Une fois, puis deux fois, alors, dans le silence
Elle cria: «Je prends, je rachète tout ça
Ce que vous vendez là, c’est mon passé à moi»
C'était trop tard, déjà, dans la salle des ventes
Le marteau retomba sur sa voix suppliante
Tout se passe si vite à la salle des ventes
Tout se passa si vite, on ne l’entendit pas
Près des paniers d’osier, dans la salle des ventes
Une femme pleurait ses folles années trente
Et revoyait soudain défiler son passé
Défiler son passé, défiler son passé
Car venait de surgir, du fond de sa mémoire
Du fond de sa mémoire, un visage oublié
Une image chérie, du fond de sa mémoire
Son seul amour de femme, son seul amour de femme
Hagarde, elle sortit de la salle des ventes
Froissant quelques billets, dedans ses main tremblantes
Froissant quelques billets, du bout de ses doigts nus
Quelques billets froissés, pour un passé perdu
Hagarde, elle sortit de la salle des ventes
Je la vis s'éloigner, courbée et déchirante
De son amours d’antan, rien ne lui restait plus
Pas même ce souvenir, aujourd’hui disparu
Songtekstvertaling
In de rieten manden van de verkoophal
Een gevallen glorie van de gekke dertiger jaren
Had geveild, tussen een paar vlooienmarkten
Een oud juweel gegeven door welke liefde van gisteren
Ze was daar, bevroren, prachtig en hartverscheurend.
Handen gebonden, los bevend
Mooie handen nog steeds, misvormde, blote vingers
Zoals kaal, soms bomen in November
Zoals elke ochtend, in de verkoopkamer.
Zoemde een menigte, koortsig en ongeduldig
Degenen die, voor een paar centen, terugkopen om ze te verkopen
De prachtige schatten van een verleden dat niet meer is
In dit oude gebroken bed, gemaakt van Rosewood.
Dan verstrengelde schaduwen, gedroomd om te verwachten
Dingen hebben hun geheimen, dingen hebben hun legendes
Maar dingen fluisteren als we weten hoe te horen
De hamer rose, in de verkoopkamer
Een keer, dan twee keer, dan, in stilte
Ze riep: "ik neem het, Ik koop het allemaal terug.
Wat je hier verkoopt is mijn verleden.»
Het was al te laat in de verkoopruimte.
De hamer viel terug op zijn smekende stem.
Alles gaat zo snel in de verkoopruimte.
Alles ging zo snel, dat we het niet konden horen.
Bij de rieten manden, in de verkoopruimte
Een vrouw huilde haar gekke dertiger jaren.
En plotseling zag hij zijn verleden
Scroll voorbij, scroll voorbij
Want hij was net uit de diepten van zijn geheugen opgedoken.
Uit de bodem van zijn geheugen, een vergeten gezicht
Een gekoesterd beeld, vanuit de achtergrond van zijn geheugen
Zijn enige liefde voor een vrouw, zijn enige liefde voor een vrouw
Haggard, ze kwam uit de verkoopkamer.
Een paar biljetten verfrommelen, in haar trillende handen
Een paar biljetten verfrommelen met haar blote vingertoppen.
Een paar verfrommelde tickets, voor een verloren verleden
Haggard, ze kwam uit de verkoopkamer.
Ik zag haar weggaan, gebogen en verscheurd.
Uit zijn liefde van weleer, bleef er niets over voor hem.
Zelfs die herinnering niet meer.