Bamboleo — Vida Estel·lar songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Vida Estel·lar" van Bamboleo.
Songteksten
Penélope, con su bolso de piel marrón
Y sus zapatitos de tacón y su vestido de domingo…
Penélope se sienta en un banco en el andén
Y espera a que llegue el primer tren
Meneando el abanico
Dicen en el pueblo que un caminante paró
Su reloj una tarde de primavera
«adiós, amor mío, no me llores
Volveré antes que de los sauces caigan las hojas
Piensa en mí volveré por tí.»
Pobre infeliz, se paró su reloj infantil
Una tarde plomiza de abril cuando se fue su amante
Se marchitó en tu huerto hasta la última flor
No hay un sauce en la calle mayor para Penélope
Penélope, tristes a fuerza de esperar
Sus ojos parecen brillar
Si un tren silba a lo lejos
Penélope, uno tras otro los ve pasar
Mira sus caras, les oye hablar
Para ella son muñecos
Dicen en el plueblo que el caminante volvió y la encontró en su banco de pino
verde
La llamó: «Penélope, mi amante fiel, mi paz
Deja ya de tejer sueños en tu mente
Mírame, soy tu amor, regresé.»
Le sonrió, con los ojos llenitos de ayer
«no era así tu cara ni tu piel
Tú no eres quien yo espero»
Y se quedó con su bolso de piel marrón
Y sus zapatitos de tacón
Sentada en la estación…
Joan Manuel Serrat
Songtekstvertaling
Penelope, met haar bruine leren tas.
En haar hakken en haar zondagse jurk…
Penelope zit op een bankje op het perron.
En wachten tot de eerste trein aankomt
De ventilator schudden
Ze zeggen in het dorp dat een wandelaar gestopt is.
Uw horloge een lentemiddag
"Vaarwel, mijn liefste, huil niet naar mij
Ik ben terug voor de wilgen vallen.
Denk aan mij. Ik kom terug voor jou.»
Arme stakker, hield zijn kinderhorloge tegen.
Op een Aprilmiddag toen zijn minnaar vertrok
Het verwelkte in uw tuin tot de laatste bloem
Er is geen Willow op de hoofdstraat voor Penelope.
Penelope, treurig om te wachten.
Zijn ogen schijnen te schijnen
Als een trein fluit in de verte
Penelope, de een na de ander ziet ze voorbij gaan.
Kijk naar hun gezichten, hoor ze praten
Voor haar zijn het Poppen.
Ze zeggen in de regen dat de Walker terugkwam en haar vond op zijn dennenbank.
groen
Hij noemde haar: "Penelope, mijn trouwe minnaar, mijn vrede
Stop dromen in je geest te weven
Kijk naar me, Ik ben je liefde, Ik ben terug.»
Hij glimlachte naar hem, met zijn ogen vol van gisteren.
"het was niet zoals je gezicht of je huid
Je bent niet wie ik verwacht.»
En ze hield haar bruine leren tas.
En hun hielen.
Zittend in het station…
Joan Manuel Serrat