Attila İlhan — İstanbul Ağrısı songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "İstanbul Ağrısı" van Attila İlhan.
Songteksten
kanatları parça parça bu ağustos geceleri
yıldızlar kaynarken
şangır şungur ayaklarımın dibine dökülen
sen
eğer yine İstanbul’san
yine kan köpüklü cehennem sarmaşıkları büyüteceğim
pancak pancak şiirler tüküreceğim
demek yine ben
limandaki direkler ormanında bütün bandıralar ayaklanıyor
kapı önlerinde boyunlarını bükmüş tek tek kafiyeler
yahudi sokaklarını aydınlatan telaviv şarkıları
mavi asfaltlara çökmüş
diz bağlıyor
eğer sen yine İstanbul’san
kirli dudaklarını bulut bulut dudaklarıma uzatan
sirkeci garı'nda tren çığlıklarıyla bıçaklanıp
intihar dumanlari içindeki haydarpaşa'dan
anadolu üstlerine bakıp bakıp
ağlayan
sen eğer yine İstanbul’san
aldanmıyorsam
yakaları karanfilli ibneler eğer beni aldatmıyorsa
kulaklarımdan kan fışkırıncaya kadar
yine senin emrindeyim
utanmasam
gozlerimi damla damla kadehime damlatarak
kendimi yani şu bildigim attila ilhan’i
zehirleyebilirim
sonbahar karanlıkları tuttu tutacak
tarlabaşı pansiyonlarında bekarlar buğulanıyor
imtihan çığlıkları yükseliyor üniversite'den
tophane iskelesi’nde diesel kamyonları sarhoş
direksiyonlarının koynuna girmiş bıçkın şoförler
uykusuz dalgalanıyor
ulan İstanbul sen misin
senin ellerin mi bu eller
ulan bu gemiler senin gemilerin mi
minarelerini kürdan gibi dişlerinin arasında
liman liman götüren
ulan bu mazot tüküren bu dövmeli gemiler senin mi
akşamlar yassıldıkça neden böyle devleşiyorlar
neden durmaksızın imdat kıvılcımları fışkırıyor
antenlerinden
neden
peki İstanbul ya ben
ya mısralarını dört renkli duvar afişleri gibi boy boy
gümrük duvarlarına yapıştıran yolcu abbas
ya benim kahrım
ya senin ağrın
ağır kabaralarınla uykularımı ezerek deliksiz yaşattığın
çaresiz zehirle kusan çılgın bir yılan gibi
burgu burgu içime boşalttığın
o senin ağrın
o senin
eğer sen yine İstanbul’san
yanılmıyorsam
koltuğumun altında eski bir kitap diye götürmek istediğim
sicilyalı balıkçılara marsilyalı dok işçilerine
satır satır okumak istediğim
sen
eğer yine İstanbul’san
eğer senin ağrınsa iğneli beşik gibi her tarafımda hissettiğim
ulan yine sen kazandın İstanbul
sen kazandın ben yenildim
kulaklarımdan kan fışkırıncaya kadar
yine emrindeyim
ölsem yalnız kalsam cüzdanım kaybolsa
parasız kalsam tenhalarda kalsam çarpılsam
hiç bir gün hiçbir postacı kapımı çalmasa
yanılmıyorsam
sen eğer yine İstanbul’san
senin ıslıklarınsa kulaklarıma saplanan bu ıslıklar
gözbebeklerimde gezegenler gibi dönen yalnızlığımdan
bir tekmede kapılarını kırıp çıktım demektir
ulan bunu sen de bilirsin İstanbul
kaç kere yazdım kimbilir
kaç kere kirpiklerimiz kasaturalara dönmüş diken diken
1949 eylül'ünde birader mırc ve ben
sokaklarında mohikanlar gibi ateş yaktık
sana taptık ulan
unuttun mu
sana taptık
Songtekstvertaling
vleugels stuk voor stuk deze augustus nachten
als de sterren koken
Shanghai shungur morst aan mijn voeten.
u
als je weer Istanbul bent
Ik zal weer bloederige Hell vines laten groeien.
pancak pancak gedichten Ik spuug
dus, nogmaals, ik
alle banden stijgen in het bos van masten in de haven.
een voor een rijmt met hun nek gebogen voor de deur
TelAviv liedjes die Joodse straten verlichten
ingestort op blauw asfalt.
kniebinden
als je weer Istanbul bent
degene die zijn vieze lippen uitstrekt naar mijn Wolkenwolken lippen
doodgestoken door de trein schreeuwt op sirkeci station
van Haydarpaşa in zelfmoord rook
kijk naar de top van Anatolië
huilen
als je weer Istanbul bent
als ik niet misleid ben
flikkers met anjers op hun kragen als ze me niet bedriegen.
totdat er bloed uit mijn oren vloeit.
Ik sta weer tot je beschikking.
als ik me niet schaam
door mijn ogen in mijn glas te druppelen
Ik ken mezelf, Attila Ilhan.
Ik kan je vergiftigen.
herfst zal de duisternis behouden
singles zijn gestoomd in Tarlabaşı hostels
testkreten stijgen van de Universiteit
dieseltrucks dronken op tophane Pier
bestuurders met messen in de boezem van hun stuurwielen
slapeloze rimpels
ben jij Istanbul?
zijn dit jouw handen?
zijn dit jouw schepen?
minaretten als tandenstokers tussen je tanden
port de haven neemt
zijn deze getatoeëerde schepen die dieselbrandstof van jou spuwen?
waarom worden avonden zo reusachtig als ze pletten
waarom de vonken van nood zo snel gaan
antenne
waarom
en Istanbul of mij?
of zijn verzen zijn zo groot als vierkleurige muurposters.
Abbas die aan de muren van de douane kleeft
of laat me sterven.
en je pijn
met jouw zware bubbels, verpletterde je mijn slaap en liet je me leven zonder gaten.
als een gekke slang die kotst met hulpeloos GIF.
de auger die je in me hebt geleegd.
pijn
jou
als je weer Istanbul bent
tenzij ik me vergis.
Ik wil een oud boek onder mijn stoel.
Siciliaanse vissers naar Marseille Dockers
Ik wil regel voor regel lezen.
u
als je weer Istanbul bent
als het jouw pijn is, voel ik me als een wieg met naalden
je wint weer, Istanbul
jij wint, Ik ben verslagen.
totdat er bloed uit mijn oren vloeit.
Ik sta weer tot je beschikking.
als ik sterf, als ik alleen ben, als mijn portemonnee verdwijnt
als ik Blut ben, als ik in isolatie blijf, als ik geraakt word.
als er nooit een postbode op mijn deur klopte
tenzij ik me vergis.
als je weer Istanbul bent
en je fluitjes zijn die fluitjes die in mijn oren plakken
van mijn eenzaamheid, die ronddraait als planeten in mijn ogen
een trap betekent dat ik hun deuren heb ingeslagen.
dat Weet je, Istanbul.
hoe vaak heb ik het geschreven?
hoe vaak zijn onze wimpers in kasaturas veranderd?
In September 1949, broeder Mirc en ik
we staken een vuur aan als Mohikanen in hun straten.
we waren dol op je.
Weet je nog?
we aanbaden je.