At The Gates — All Life Ends songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "All Life Ends" van At The Gates.
Songteksten
My life fades, my visions dim
all that remains are memories
I remember a time of chaos
time of war
as men began to feed on man
only the scavengers survived
gone now, swept away
for reasons long forgotten
touched of a blase
which engulfed them all
a firestorm of fear
the answer is written in their bones
all life ends
I remember an old man
griping my wrist, he was dying
«imagine», he said
«looking into the eyes of a nova,
the bursting flames, the roar of it’s energy
frintly echoing down the corridors of time,
whispering: all life ends
«death, he said «is like a bolt of lightning,
Light cast upon every secret,
just for a moment, till the last spark of life fades
and all is dark…»
then he breathed out his last breath into my ear
his gaze already way out among the stars…
among the ruins of the past
I shelter from the storm
my mind is numb from the loneliness
and the rain that never stops
this wasteland, once a beautiful place
where trees and flowers grew
where deer, and squirrels had their home
now rotting are their bones
Where raging waters grind the earth
I go to end my days
the sea that witnessed mankinds birth
shall watch us die again
black and deep,
empty of life
as in the heaven so below
the sun has now forever set
and bids our time to go
I am tired
and I fear not
the cold that now descends
as light grows dim, I bid farewell
all life ends
I am leaving now, my body stiff
just watching for a while
that rigid shell, so small and weak
a corpse on a broken cliff
the stars are calling me now
with distant, speechless voices
and caught by a wind I drift away
and nothing calls me to stay…
I am ridint the wind that has no name,
the fire that burns without a flame
caught by the spell on which all depends,
all life ends
the answer is written in my bones,
all life ends
Songtekstvertaling
Mijn leven vervaagt, mijn visioenen vervagen
het enige wat overblijft zijn herinneringen.
Ik herinner me een tijd van chaos.
oorlogstijd
zoals de mensen zich begonnen te voeden met de mens
alleen de aaseters overleefden.
weg nu, weggevaagd
om lang vergeten redenen
aangeraakt van een blase
die hen allen omhulde.
een vuurstorm van angst
het antwoord is geschreven in hun botten.
alle levens einden
Ik herinner me een oude man.
hij krabde over mijn pols, hij was stervende.
"stel je voor", zei hij.
"kijkend in de ogen van een nova,
de brandende vlammen, het gebrul van zijn energie
frinly echoing down the corridors of time,
alle leven eindigt
"de dood, zei hij" is als een bliksemschicht,
Licht geworpen op elk geheim,
heel even, tot de laatste levensvonk vervaagt.
en alles is donker…»
toen blies hij zijn laatste adem uit in mijn oor.
zijn blik is al ver weg tussen de sterren.…
tussen de ruïnes van het verleden
Ik beschutting tegen de storm
mijn geest is verdoofd door de eenzaamheid
en de regen die nooit stopt
deze woestenij, ooit een prachtige plek
waar bomen en bloemen groeiden
waar herten en eekhoorns hun thuis hadden.
nu zijn hun botten aan het rotten.
Waar woeste wateren de aarde vermalen
Ik ga mijn dagen beëindigen
de zee die getuige was van de geboorte van Mankin ' s
zal ons weer zien sterven
Zwart en diep,
leeg van het leven
als in de hemel zo onder
de zon is nu voor altijd ondergegaan
en vraagt onze tijd om te gaan
Ik ben moe.
en ik vrees niet
de kou die nu daalt
als het licht donker wordt, neem ik afscheid.
alle levens einden
Ik vertrek nu, mijn lichaam stijf
gewoon kijken voor een tijdje
dat stijve omhulsel, zo klein en zwak
een lijk op een gebroken klif
de sterren roepen me nu
met verre, sprakeloze stemmen
en gevangen door een wind drijf ik weg
en niets roept me om te blijven…
Ik ben ridint de wind die geen naam heeft,
het vuur dat brandt zonder vlam
gevangen door de spreuk waarvan alles afhangt,
alle levens einden
het antwoord is geschreven in mijn botten.,
alle levens einden