Astronautalis — Midday Moon songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Midday Moon" van Astronautalis.
Songteksten
A sliver of chalk across the blue
Lord knows I don’t know what the hell’s the use of the midday moon
You came to my arms too goddamn soon
Lord knows I don’t know what to do with you and the midday moon
This is just to say
They’ve taken everything away
Every step we made fit into six trucks
Pick-ups drawing dust above the driveway
The muddy cavalcade came at half past eight
Collecting everything in that grassy bank
And every trace of you was taken too
And what was once a womb is just a hollow room
It was a windy day
That kind that makes me hate L.A.
'Cause God gave them a perfect sun
And they think gangs and smog were hardly a fair trade
They don’t breathe or flinch
Or even blink at how the green will shift
When the wind parades across the meager ridge
And kicks the weeds a bit to make seem as if the lea is a sea of waves
They say you can’t cheat death
Maybe it’s just a shortness of breath
Or no pains in your chest
A disease we agree that we ain’t cured yet
Forgive me dear
I never thought that we’d end up here
From whispered in your ear
Before a long night’s sleep so cold and clear
A sliver of chalk across the blue
Lord knows I don’t know what the hell’s the use of the midday moon
You came to my arms too goddamn soon
Lord knows I don’t know what to do with you and the midday moon
I’ve been told that when we die we pass onto the other side
there’s no bright light, no bright light.
Death is just a pasture gate that opens by lifting a plank
To just more life, just more life
I met an old man, sun-tanned, provided by Jesus
And the light that passed through stain glassed pieces
He clutched a rosary flat to his chest
And confessed he wasn’t ready for death
I seen an iron eyed firefly, femme fatale
Too vain to explain how her hair fell out
Lusting for the next thing to erase her shame
She doesn’t want to live forever, but she’s scared to fade away
This is how they came to me, one at a time
Pilgrims to my building on the cemetery ground
All they wanted was an answer and I could never let 'em down
I couldn’t promise them forever but I could buy a lot of time
You Jeanvieve, you were the straw
Whispering your wishes in cotton Quebeois
I wonder if the Maker ever felt he botched the flock
But never had the mettle to make the world stop
Stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop
Stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop
Stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop
Stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop
A sliver of chalk across the blue
Lord knows I don’t know what the hell’s the use of the midday moon
You came to my arms too goddamn soon
Lord knows I don’t know what to do with you and the midday moon
A sliver of chalk across the blue
Lord knows I don’t know what the hell’s the use of the midday moon
You came to my arms too goddamn soon
Lord knows I don’t know what to do with you and the midday moon
Songtekstvertaling
Een stukje krijt over de blauwe
God weet dat ik niet weet wat het nut is van de middagmaan.
Je kwam te snel naar mijn armen.
Ik weet niet wat ik met jou en de middagmaan moet.
Dit is gewoon om te zeggen
Ze hebben alles afgenomen.
Elke stap die we maakten past in zes trucks.
Pick-ups tekenen stof boven de oprit
De modderige cavalcade kwam om half negen.
Ik verzamel alles in die grasachtige bank.
En elk spoor van jou is ook meegenomen.
En wat ooit een baarmoeder was, is gewoon een holle kamer.
Het was een winderige dag.
Dat soort waardoor ik L. A. haat.
Want God gaf ze een perfecte zon
En ze denken dat bendes en smog geen eerlijke handel waren.
Ze ademen niet of deinzen niet.
Of zelfs knipperen bij hoe het groen zal verschuiven
Wanneer de wind paradeert over de meager ridge
En schopt het onkruid een beetje zodat het lijkt alsof de lea een zee van golven is
Ze zeggen dat je de dood niet kunt bedriegen.
Misschien is het gewoon kortademigheid.
Geen pijn op de borst
Een ziekte waar we het over eens zijn dat we nog niet genezen zijn.
Vergeef me, schat.
Ik had nooit gedacht dat we hier zouden eindigen.
Van gefluisterd in je oor
Voor een lange nacht zo koud en helder
Een stukje krijt over de blauwe
God weet dat ik niet weet wat het nut is van de middagmaan.
Je kwam te snel naar mijn armen.
Ik weet niet wat ik met jou en de middagmaan moet.
Ik heb gehoord dat als we sterven we overgaan naar de andere kant.
er is geen fel licht, geen fel licht.
De dood is slechts een weiland dat opengaat door het optillen van een plank
Op gewoon meer leven, gewoon meer leven
Ik ontmoette een oude man, zongebruind, voorzien door Jezus.
En het licht dat door vlekken ging gloeide stukken
Hij greep een rozenkrans plat op zijn borst.
En bekende dat hij niet klaar was voor de dood.
Ik zag een vuurvlieg met ijzeren ogen, femme fatale.
Te ijdel om uit te leggen hoe haar haar eruit viel.
Verlangend naar het volgende ding om haar schaamte te wissen
Ze wil niet eeuwig leven, maar ze is bang om te vervagen.
Zo kwamen ze naar me toe, één voor één.
Pelgrims naar mijn gebouw op de begraafplaats grond
Alles wat ze wilden was een antwoord en ik kon ze nooit teleurstellen.
Ik kon ze niet eeuwig beloven, maar ik kon veel tijd winnen.
Jij Jeanvieve, jij was het strootje.
Uw wensen fluisteren in katoen Quebeois
Ik vraag me af of de Maker ooit het gevoel heeft gehad dat hij de kudde verknalde.
Maar nooit de moed gehad om de wereld te laten stoppen
Stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop
Stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop
Stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop
Stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop, stop
Een stukje krijt over de blauwe
God weet dat ik niet weet wat het nut is van de middagmaan.
Je kwam te snel naar mijn armen.
Ik weet niet wat ik met jou en de middagmaan moet.
Een stukje krijt over de blauwe
God weet dat ik niet weet wat het nut is van de middagmaan.
Je kwam te snel naar mijn armen.
Ik weet niet wat ik met jou en de middagmaan moet.