Assassin — Shoota Babylone songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Shoota Babylone" van Assassin.
Songteksten
I lost myself in shapeless oceans
Whose depths concealed more than they showed
Beliefs obscured by mists around them
A legacy they’d been bestowed
Columns of ice paint awkward pictures
Distorted forms that once seemed real
Engulfed inside transparent textures
Billowing curtains as hard as steel
For all the noise filling the landscape
Whispers &cries with no reply
It’s quiet here within these boundaries
And thoughts collect like pools of light
My eyes divide the sky
As sirens sound in heaven
My will brings down the moon
shatters it to pieces
The silence grew inconsequential
The day became a paradigm
A thousand years, a hundred decades
An arbitrary slice of time
I found myself with no companion
but the salty earth and sky
And suddenly there came my focus
The world around me clarified
My eyes divide the sky
As sirens sound in heaven
My will brings down the moon
shatters it to pieces
And so I walked in isolation
Hoping solace would cross my path
Ignored the road that lay behind me And stepped away from the aftermath
I lost myself in shapeless oceans
Whose waters turned from dark to clear
I floated there, a tiny island
With no more doubt, with no more fear
My eyes divide the sky
As sirens sound in heaven
My will brings down the moon
And shatters it to pieces
Songtekstvertaling
Ik verloor mezelf in vormloze oceanen.
Waarvan de diepten meer verborgen waren dan zij lieten zien.
Overtuigingen verborgen door mist om hen heen
Een erfenis die ze hadden gekregen
Kolommen van ijsverf ongemakkelijke foto ' s
Vervormde vormen die ooit echt leken
Overspoeld met transparante texturen
Golvende gordijnen zo hard als staal
Voor al het lawaai dat het landschap vult
Whispers &cries zonder antwoord
Het is hier rustig binnen deze grenzen.
En gedachten verzamelen zich als poelen van licht
Mijn ogen verdelen de hemel
Als sirenes geluid in de hemel
Mijn wil brengt de maan naar beneden
verbrijzelt het in stukken
De stilte werd onbelangrijk.
De dag werd een paradigma
Duizend jaar, honderd decennia
Een willekeurig stukje tijd
Ik had geen metgezel.
maar de zoute aarde en de hemel
En plotseling kwam mijn focus
De wereld om me heen verduidelijkt
Mijn ogen verdelen de hemel
Als sirenes geluid in de hemel
Mijn wil brengt de maan naar beneden
verbrijzelt het in stukken
En dus liep ik in isolatie
Hopend dat troost mijn pad zou kruisen
Negeerde de weg die achter me lag en stapte weg van de nasleep
Ik verloor mezelf in vormloze oceanen.
Wiens wateren van donker naar helder veranderden.
Ik zweefde daar, een klein eilandje.
Zonder twijfel, zonder angst.
Mijn ogen verdelen de hemel
Als sirenes geluid in de hemel
Mijn wil brengt de maan naar beneden
En het in stukken doet scheuren.