Assassin — A titre posthume songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "A titre posthume" van Assassin.
Songteksten
Désemparée par le cycle de la vie,
Quand une fleur éclot, souvent une se fane aussi.
L’arbre est robuste, mais meurt un jour.
Le papillon déploie ses ailes mais ne vit rarement plus de trois jours.
Ho, la dure loi de la nature,
Me rappelle minute après minute qu’on ne choisit pas son heure de fermeture.
C’est comme ça, même la science n’y peut rien.
Quand le rideau tombe, c’est que la pièce touche à sa fin.
Et l’inconnu fait peur, on ne sait pas quand on part.
La vie est si violente, qu’elle me glace la mémoire.
Il est toujours dur de perdre un être cher,
Les souvenirs sont là mais laissent un goût amer.
L’odeur de la mort nous fait prendre conscience des périples de la vie.
Quand je la côtoie, je n’ai qu’une envie:
Apaiser mes relations humaines, ne plus dégainer, canaliser ma haine.
Donner plutôt que recevoir,
La mort est souvent noire, la vie est si fragile.
Pourquoi perdre son temps à des prises de tête inutiles?
Quand on voit qu'à tout moment des gens,
Autour de nous, sont frappés par le souffle du temps…
Depuis des millénaires, nous redevenons poussière,
Certains meurent de vieillesse, d’autres sont frappés par l'éclair.
Et nous, vivants que nous sommes aujourd’hui,
Nous ne pouvons que subir les décisions de cette vie.
Une larme coule sur la joue, mais l'œil est toujours clair,
Le temps d’une prière.
Born to die so why should I cry, when it’s over…
Certaines tribus font la fête le jour des funérailles.
Autour de moi, je n’ai jamais vu que des larmes.
Le corps s’en va, l’esprit demeure.
Je souhaite à tous les morts de trouver la paix et le bonheur.
Tout être vivant, virevoltant avec le vent,
Un jour ou l’autre, se pose et perd tout mouvement.
Un être inerte me rappelle que la perte de la vie est inéluctable.
Je ne fais qu’un avec l’espace mais c’est dur pour le mental
D’accepter qu’un jour tout s’arrête.
Etrange vie que l’on vit sur cette planète.
Et j’interprète différentes facettes qu’il pourrait y avoir après la mort.
Afin de trouver du réconfort.
Puis un silence replonge l’ambiance de la pièce,
Dans cette angoisse qui ne s’explique ni par mot, ni par geste.
Et à coté de ça, le monde continue.
Je vois toujours des peuples qu’on entretient pour qu’ils se tuent.
Je vois toujours l’oiseau qui bat des ailes,
Malheureusement affaibli par la pollution du ciel.
Je vois toujours la morosité frapper trop de gens,
Toujours une attitude, des relations à deux francs.
Mais quand on revient d’un enterrement, je vous jure
Que l’approche avec les gens devient plus dure.
Alors laissez moi seul écrire ces quelques vers,
Ils feront pour moi office de prière.
Songtekstvertaling
Radeloos door de levenscyclus,
Als een bloem uitkomt, vervaagt men vaak ook.
De boom is stevig, maar sterft op een dag.
De vlinder spreidt zijn vleugels maar leeft zelden meer dan drie dagen.
De harde natuurwet.,
Herinnert me er minuut na minuut aan dat we niet kiezen voor de sluitingstijd.
Zo is het, zelfs de wetenschap kan het niet helpen.
Als het gordijn valt, is het einde van de kamer.
En het onbekende is eng, we weten niet wanneer we vertrekken.
Het leven is zo gewelddadig, het bevriest mijn geheugen.
Het is altijd moeilijk om een geliefde te verliezen.,
De herinneringen zijn er maar laten een bittere smaak.
De geur van de dood maakt ons bewust van de reizen van het leven.
Als ik haar ontmoet, heb ik maar één verlangen.:
Om mijn menselijke relaties te kalmeren, om te stoppen met tekenen, om mijn haat te kanaliseren.
Geven in plaats van ontvangen,
De dood is vaak zwart, het leven is zo fragiel.
Waarom verspil je je tijd aan onnodige hoofdpijn?
Als we dat zien op elk moment mensen,
Om ons heen, getroffen door de adem van de tijd…
Millennia lang zijn we weer stof geworden.,
Sommigen sterven van ouderdom, anderen worden getroffen door de bliksem.
En wij, levend zoals we nu zijn,
We kunnen alleen de beslissingen van dit leven verdragen.
Een traan stroomt op de wang, maar het oog is altijd helder,
Tijd voor een gebed.
Geboren om te sterven dus waarom zou ik huilen als het voorbij is…
Sommige stammen vieren het op de begrafenis.
Om me heen heb ik alleen maar tranen gezien.
Het lichaam vertrekt, de geest blijft.
Ik wens alle doden vrede en geluk.
Allen leven, draaien met de wind,
Op een of andere dag, ontstaat en verliest alle beweging.
Een inert wezen herinnert me eraan dat het verlies van leven onvermijdelijk is.
Ik ben maar één met ruimte, maar het is moeilijk voor de geest.
Om te accepteren dat op een dag alles stopt.
Vreemd leven dat we op deze planeet leven.
En ik interpreteer verschillende facetten die er na de dood kunnen zijn.
Om troost te vinden.
Dan brengt een stilte de sfeer van de kamer terug,
In deze angst die niet wordt verklaard door woord of gebaar.
En daarnaast gaat de wereld door.
Ik zie altijd dat mensen verzorgd worden om zelfmoord te plegen.
Ik zie de vogel altijd met z ' n vleugels flapperen.,
Helaas verzwakt door de luchtvervuiling.
Ik zie altijd somberheid te veel mensen slaan.,
Altijd een houding, relaties tot twee francs.
Maar als we terugkomen van een begrafenis, ik zweer het je.
Laat de aanpak met mensen moeilijker worden.
Dus laat me deze paar verzen alleen schrijven,
Ze zullen voor mij bidden.