Asmodeus — Acceding the Throne of Devastation songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Acceding the Throne of Devastation" van Asmodeus.
Songteksten
Quietly and peacefully the town lies beyond my feet
Estranged, but charming, she presents her amazing flair
The wind strokes her countenance and cools the heated old ruins
The remembrance of a glorious time awakes, as heroes became history
The sunlight broke at gilt merlons and illuminated the pride of her inhabitants
From the roofs of the castle, the flags of the empire blew
Never to be beaten and seeming to be immortal
The knights, that promenaded through the streets
Spread a power that would not have been to be questioned in worst nightmares
No army of the world would have dared to storm it in fear of a sure defeat
A morning, as like usual, a blazing sunbeam awakened life
A certain unrest was perceptible
An old man told about strange shouts and tones, that had shocked the night
But people didn t take him seriously
People stared entranced to the northern bay window
From which a creature left, which let their blood freeze
Persecuted by horror, the people looked for protection in the houses
That had not yet been grasped by the fire
However, the creature rose above in unnatural size
And announced the death sentence over a whole empire:
You held me in chains for centuries, ignored my calls and my mourning
Now the time of my revenge has come, and it will be a cruel one
I only remember the screeching, as its claws buried themselves into houses and
impaled the remained
Nobody survived besides me, hidden in the dark vault of the castle
I could therefore rescue me
Songtekstvertaling
Rustig en vredig ligt de stad achter mijn voeten.
Vervreemd, maar charmant, ze presenteert haar geweldige flair
De wind streelt haar gezicht en koelt de verwarmde oude ruïnes af.
De herinnering aan een glorieuze tijd ontwaakt, terwijl helden geschiedenis werden
Het zonlicht brak bij gilt merlons en verlichtte de trots van haar inwoners.
Vanaf de daken van het kasteel bliezen de vlaggen van het rijk
Nooit geslagen worden en onsterfelijk lijken
De ridders, die door de straten
Een macht verspreiden die niet in twijfel getrokken zou worden in ergste nachtmerries.
Geen enkel leger van de wereld zou het hebben aangedurfd om het te bestormen in angst voor een zekere nederlaag.
Een ochtend, zoals gewoonlijk, een brandende zonnestraal ontwaakt leven
Een zekere onrust was waarneembaar.
Een oude man vertelde over vreemde kreten en tonen, die de nacht hadden geschokt
Maar mensen namen hem niet serieus.
De mensen keken naar het raam van de noordelijke baai.
Waaruit een wezen vertrok, dat hun bloed liet bevriezen.
De mensen zochten bescherming in de huizen.
Die nog niet door het vuur gegrepen was.
Echter, het schepsel steeg boven in onnatuurlijke grootte
En kondigde de doodstraf aan voor een heel rijk.:
Je hield me eeuwenlang vast, negeerde mijn oproepen en mijn rouw.
Nu is de tijd van mijn wraak gekomen, en het zal een wrede zijn.
Ik herinner me alleen het gekrijs, toen zijn klauwen zich in huizen begroeven en
gespietst de overbleef
Niemand overleefde het behalve ik, verborgen in de donkere kluis van het kasteel.
Ik kon me dus redden.