Artesia — Les hommes ne se rappellent plus mon nom songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les hommes ne se rappellent plus mon nom" van Artesia.

Songteksten

Jadis j'étais leur maîtresse, leur aimée
De ma beauté ils ne cessaient tous de rêver
Tant la forêt résonnait de notre passion
De cette éternité perdue à errer
Parmi les secrets du bois ombragé
Les arbres détiennent tous une vérité séculaire
Muets, ils ne parlent que quand se lève la brise légère
Moi qu’on appelait la dame de la forêt
J’ai vécu mille vies et mille amours
Aujourd’hui prisonnière des feuilles qui m’entourent
Avec moi elles pleurent de chagrin et de regrets
«Approche et regarde-moi dans l’eau miroir
Contemple le visage qu’on ne sait plus voir
Souviens-toi de mon nom écrit dans le reflet
Des gouttes ruissellant le long de ce vert palais»
Appelle-moi, rends-moi la vie
Qu'à nouveau les hommes sourient!
Eloigne de moi la tristesse
Qu'à nouveau la vie apparaisse!

Songtekstvertaling

Ik was hun minnares, hun geliefde.
Van mijn schoonheid bleven ze dromen
Zoveel resoneerde het bos met onze passie
Van deze verloren eeuwigheid om te dwalen
Tussen de geheimen van schaduwhout
Bomen hebben allemaal een eeuwenoude waarheid.
Stil, ze spreken alleen als de Lichte bries opkomt.
Ik werd de Vrouwe van het bos genoemd.
Ik heb duizend levens geleefd en duizend liefdes
Vandaag gevangene van de bladeren die me omringen
Met mij huilen ze van verdriet en spijt
"Benader me en kijk me aan in het spiegelwater
Aanschouw het gezicht dat we niet meer kunnen zien.
Denk aan mijn naam geschreven in de reflectie
Druppelende druppels langs dit groene Paleis»
Bel me, geef me het leven terug
Laat mannen weer lachen!
Weg van mij verdriet
Laat het leven weer verschijnen!