Art Garfunkel — Barbara Allen songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Barbara Allen" van Art Garfunkel.
Songteksten
All in the merry month of May,
When green buds all are swellin'.
Sweet William on his deathbed lay for love of Barbara Allen.
He sent his servant to the town,
The place where she did dwell in.
Saying, «Master dear has sent me here if your name be Barbara Allen.»
Then slowly, slowly she got up and slowly she went to him,
And all she said when there she came was, «Young man, I think you’re dying.
«Don't you remember the other night when we were in the tavern?
You drank a toast to the ladies there and slighted Barbara Allen.»
He turned his face unto the wall,
He turned his back upon her.
«Adieu, adieu, to all my friends.
And be kind, be kind to Barbara Allen.»
As she was wandering on the fields she heard the death bell knellin'.
And every note, it seemed to say,
«Hard-hearted Barbara Allen!»
The more it tolled the more she grieved,
She bursted out a-crying.
«Oh, pick me up and carry me home.
I fear that I am dying.»
They buried Willy in the old church yard and Barbara in the new one,
And from William’s grave, there grew a rose, from Barbara’s, a green briar.
They grew and grew in the old church yard,
Till they could grow no higher,
And there they tied in a true lover’s knot,
The red rose and the briar.
Songtekstvertaling
Alles in de vrolijke maand Mei,
Als alle groene knoppen zwellen.
Lieve William op zijn sterfbed lag uit liefde voor Barbara Allen.
Hij stuurde Zijn dienaar naar de stad.,
De plek waar ze woonde.
"Meester dear heeft me hierheen gestuurd als je Barbara Allen heet.»
Toen stond ze langzaam op en ging langzaam naar hem toe.,
En alles wat ze zei toen ze daar kwam was, "jongeman, ik denk dat je stervende bent.
"Weet je niet meer toen we laatst in de taverne waren?
Je dronk een toost op de dames daar en vernederde Barbara Allen.»
Hij draaide zijn gezicht naar de muur,
Hij keerde haar de rug toe.
Adieu, adieu, aan al mijn vrienden.
Wees aardig tegen Barbara Allen.»
Terwijl ze op de akkers dwaalde hoorde ze de doodsklok knellen.
En op elk briefje stond:,
"Hardvochtige Barbara Allen!»
Hoe meer het tolde, hoe meer ze treurde.,
Ze heeft gehuild.
"Haal me op en draag me naar huis.
Ik ben bang dat ik doodga.»
Ze begroeven Willy in de oude kerk en Barbara in de nieuwe.,
En uit William 's graf, groeide er een roos, van Barbara' s, een groene briar.
Ze groeiden en groeiden in de Oude Kerk.,
Tot ze niet hoger konden groeien,
En daar bonden ze een ware liefdesknoop,
De rode roos en de briar.