Arsonists Get All The Girls — Avdotya songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Avdotya" van Arsonists Get All The Girls.
Songteksten
Leagues of bleached disease
lay at the helm of iron appendage
we’ll never vocalize the
words that summoned us to life
a slow line drip of fact to fiction
seeps though crack in pantomime
we dragged our lives
in our frozen bags behind us my pages turned by fingers of ice
blur sets the stage under city light closer and closer
i saw as they watched in confusion
and it comes within inches of hemorrhaging
a slow glow of metropolitan
chokes the fear out of me we’ll never make it off this train alive
would you haven’t an opinion
your thoughts construed my amnesty
sentries of the old held paperweights
to sop their breathing
i’ve only been 11 years but i’ve never felt so alive
its the drink that keeps on giving
a temporary vitality
whats says the ones that threw the bottles
sprinting from fragmenting
the glacial backdrop leaves me with a sting of longing
though this ice storm it predicates sleeplessness
lock the door behind you
cause it may be the last ride we aver take
Bury me alive, I’ll never forget what
they gave us sleep predicates sleeplessness
it’s never ending
Songtekstvertaling
Leagues of bleached disease
aan het roer van het IJzeren aanhangsel
we zullen nooit vocaliseren de
woorden die ons tot leven hebben opgeroepen
een langzame lijn van feiten naar fictie
Sijp door scheuren in pantomime
we sleepten ons leven.
in onze bevroren zakken achter ons zijn mijn pagina ' s gedraaid door vingers van ijs
vervaging zet het podium onder stadslicht steeds dichterbij
ik zag hoe ze in verwarring toekeken.
en het komt binnen enkele centimeters van bloedingen.
een langzame gloed van metropolitan
verstikt de angst uit me we komen nooit levend uit deze trein
heb je geen mening?
jouw gedachten vatten mijn amnestie op.
schildwachten van de oude presse-papiers
om hun ademhaling te verzachten
ik ben nog maar 11 jaar, maar ik heb me nog nooit zo levend gevoeld.
het is de drank die blijft geven
een tijdelijke vitaliteit
wat zegt degene die de flessen gooiden?
sprinten van fragmenteren
de glaciale achtergrond laat me met een steek van verlangen achter.
al voorspelt deze ijsstorm slapeloosheid.
doe de deur achter je op slot.
want het kan de laatste rit zijn die we nemen
Begraaf me levend, Ik zal nooit vergeten wat
ze gaven ons slaap voorspelt slapeloosheid
het houdt nooit op.