Ariel Ardit — Amarraditos songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Amarraditos" van Ariel Ardit.
Songteksten
Vamos amarraditos los dos
espumas y terciopelo,
tu con un recrujir de almidón
y yo serio y altanero.
La gente nos mira
con envidia por la calle,
murmuran las vecinas,
los amigos y el alcalde.
Dicen que no se estila ya mas
ni mi peinetón ni tu pasador,
dicen que no se estila ya mas
ni mi medallón ni tu cinturón.
Yo se que se estilan
tus ojazos y mi orgullo,
cuando vas de mi brazo
por el sol y sin apuro.
Nos espera nuestro cochero
frente a la iglesia mayor,
y a trotecito lento recorremos el paseo,
yo saludo tocando el ala
de tu sombrero mejor,
y tu agitas con donaire tu pañuelo.
No se estila yo se, que no se estila,
que te ponga para cenar
jazmines en el ojal…
Desde luego parece un juego
pero no hay nada mejor
que ser un señor de aquellos
que vieron mis abuelos.
Nos espera nuestro cochero
frente a la iglesia mayor,
y a trotecito lento recorremos el paseo,
yo saludo tocando el ala
de tu sombrero mejor,
y tu agitas con donaire tu pañuelo.
No se estila yo se, que no se estila,
que te ponga para cenar
jazmines en el ojal…
Desde luego parece un juego
pero no hay nada mejor
que ser un señor de aquellos
que vieron mis abuelos.
(Gracias a Francisco León por esta letra)
Songtekstvertaling
We zijn allebei afgemeerd.
schuim en fluweel,
jij met een stijfsel rekruut
en ik ben serieus en luid.
Mensen kijken naar ons.
met afgunst op straat,
de buren mompelen,
vrienden en de burgemeester.
Ze zeggen dat het niet meer stretcht.
noch mijn kapsel, noch jouw haarspeld.,
ze zeggen dat het niet meer stretcht.
niet mijn medaillon of jouw riem.
Ik weet dat ze stijl hebben.
jouw ogen en mijn trots,
als je op mijn arm bent
bij de zon en zonder haast.
Onze chauffeur wacht op ons.
voor de hoofdkerk,
en een langzame loop langs de promenade,
Ik groet door de vleugel aan te raken.
van je beste hoed,
en je zwaait met donaire je zakdoek.
Wees niet stil Ik weet het, laat je niet vastzetten,
laat me je mee uit eten nemen.
Jasmijn in het knoopsgat…
Het lijkt wel een spel.
maar er is niets beters.
om een heer van hen te zijn
dat mijn grootouders zagen.
Onze chauffeur wacht op ons.
voor de hoofdkerk,
en een langzame loop langs de promenade,
Ik groet door de vleugel aan te raken.
van je beste hoed,
en je zwaait met donaire je zakdoek.
Wees niet stil Ik weet het, laat je niet vastzetten,
laat me je mee uit eten nemen.
Jasmijn in het knoopsgat…
Het lijkt wel een spel.
maar er is niets beters.
om een heer van hen te zijn
dat mijn grootouders zagen.
(Dank aan Francisco Leon voor deze brief)