Archspire — Scream Feeding songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Scream Feeding" van Archspire.
Songteksten
There is an urban dungeon encased in brick.
Within it lies a tunnel into the horror of a man’s multiple lives.
This mans opposing paths collide.
Birthing a mutant mass that hides in the red pulsing glowing windows.
One will form a life of moral principle, love and normality,
Until discovering his other self killed his whole family.
Spoiling his son and wife’s pure essence and innocence.
Feeding them to a monster that his minds created.
A massive human form made entirely of teeth.
Repulsive and dripping that feeds on screams.
This hideous form made flesh by the endless pit
That merges parallel dimensions on earth.
Three red windows open portals.
These windows reveal the same life.
When the man was born, when I was woken from my fetal rest
With a rusty kitchen blade,
His mother lay open amongst decay.
Her peltry gaping, gushing fluid over floor tile.
With his first breath of salty cold biting air,
My crippled infant chest filled up with sulphur mold and fear.
His first vision induced panic stricken cries.
Our fathers twisted rotting mind,
Peering out from bulging vacant eyes.
Altered since delivery.
I carry the burden to feed the nightmare,
As his loved ones laughter taunts me.
I will steal whats dear to him
As I have suffered so shall he.
My shadow heaves black vomit.
Scream feeding this beast makes it larger.
Swelling with each shriek it eats.
We’ve bred a man that’s made of many teeth.
Scream feeding.
He is disgusted yet he watches,
As it grows in one of three red windows.
Scream feeding.
From reeking gums his rotten laughter leeks.
As a useless child, nothing more then barely human waste.
His first tooth fell from his sunken pale veiny face.
He saw that night his creator’s saving grace
When this first sign of mortal decay was placed under his head
In the kennel where he was forced to lay.
He dreamed so real, a splendid day
When his mother appeared in flowing white,
Shining a brilliant light through the grim encasing cage.
Embracing him and taking him away.
So he pulled out all his teeth.
Split wide. Path divide.
Forced to pry tooth from gum of many others.
«The motherless one, you are a fatherless son.
Somehow you arrived the night she first appeared,
You come from no one.
Rising from a parallel realm of the unknown,
A cursed dark duplicate from beyond.
Cut away. fallow them.
Force them here and be rewarded.
Take their skin and you shall see her,
Take their cries to use as fodder.
Hear this now from me your other,
I’m upstairs, you must not come here.
Keep my family distant from this secret spawn.
Our paths are split, yours is worse.
Yet both reflect within each other.
I feel your dread when you must feed it,
And your crushing envy for my comfort.
The creature remains hidden
However, if our paths collide
What we have made will be unleashed
To feast forever."
Your voice circles through my head… a pathetic plea.
I’m crossing over, you will face me. you will see it’s growth.
We will merge in one last feast to set our sick creation free.
I smash the glass.
I feed the beast our dying screams,
It is now released.
Songtekstvertaling
Er is een stedelijke kerker in baksteen.
Daarin ligt een tunnel in de verschrikking van de vele levens van een man.
Deze mannen botsen tegen elkaar.
De geboorte van een gemuteerde massa die zich verbergt in de rode pulserende gloeiende ramen.
Men zal een leven vormen van moreel Principe, liefde en normaliteit.,
Totdat hij zijn andere zelf ontdekte, doodde zijn hele familie.
Het verwennen van zijn zoon en vrouw ' s pure essentie en onschuld.
Ze voeden aan een monster dat zijn geest creëerde.
Een enorme menselijke vorm, volledig gemaakt van tanden.
Walgelijk en druipend dat zich voedt met geschreeuw.
Deze afschuwelijke vorm van vlees gemaakt door de eindeloze put
Die parallelle dimensies op aarde samenvoegt.
Drie rode ramen openen portalen.
Deze ramen onthullen hetzelfde leven.
Toen de man geboren werd, toen ik wakker werd van mijn foetale rust
Met een roestig keukenblad,
Zijn moeder lag open Onder het verval.
Haar peltry gapende, stromende vloeistof over vloer tegels.
Met zijn eerste adem van zoute koude bijtende lucht,
Mijn kreupele borst gevuld met zwavel schimmel en angst.
Z ' n eerste visioen veroorzaakte paniek.
Onze vaders verdraaide rottende geest,
Gluren uit de uitpuilende lege ogen.
Veranderd sinds levering.
Ik draag de last om de nachtmerrie te voeden.,
Zoals zijn geliefden lachen mij beschimpt.
Ik zal stelen wat hem dierbaar is.
Zoals ik heb geleden zal hij dat ook doen.
Mijn schaduw heelt zwarte kots.
Schreeuw het eten van dit beest maakt het groter.
Zwellend met elke schreeuw die hij eet.
We hebben een man gefokt die uit vele tanden bestaat.
Schreeuw eten.
Hij walgt, maar kijkt toe.,
Als het groeit in een van de drie rode ramen.
Schreeuw eten.
Door naar tandvlees te ruiken, prei zijn rotgelach.
Als een nutteloos kind, niets meer dan nauwelijks menselijk afval.
Z 'n eerste tand viel van z' n gezicht.
Hij zag die nacht dat zijn schepper grace redde.
Toen dit eerste teken van sterfelijk verval onder zijn hoofd werd geplaatst.
In de kennel waar hij moest liggen.
Hij droomde zo echt, een prachtige dag
Toen zijn moeder in wit en vloeiend Wit verscheen.,
Stralend licht door de grimmige kooi.
Omarm hem en neem hem mee.
Dus trok hij al zijn tanden eruit.
Verspreiden. Pad delen.
Gedwongen om tand uit kauwgom van vele anderen te wrikken.
"De moederloze, je bent een vaderloze zoon.
Op de een of andere manier kwam je aan op de avond dat ze voor het eerst verscheen.,
Je komt van niemand.
Opkomend uit een parallel rijk van het onbekende,
Een vervloekte donkere kopie van het hiernamaals.
Snijd weg. laat ze vallen.
Dwing ze hier en word beloond.
Neem hun huid en je zult haar zien.,
Gebruik hun kreten als voer.
Hoor dit nu van mij je andere,
Ik ben boven, je mag hier niet komen.
Hou mijn familie weg van dit geheime gebroed.
Onze wegen zijn verdeeld, de jouwe is erger.
Maar beide reflecteren in elkaar.
Ik voel je angst als je het moet voeden.,
En je verpletterende afgunst voor mijn comfort.
Het wezen blijft verborgen.
Echter, als onze paden botsen
Wat wij gemaakt hebben wordt losgelaten
Om voor altijd te feesten."
Je stem cirkelt door mijn hoofd... een zielige smeekbede.
Ik steek over, je zult me onder ogen komen. je zult zien dat het groei is.
We zullen samengaan in een laatste feest om onze zieke creatie vrij te maken.
Ik sla het glas kapot.
Ik voed het beest onze stervende kreten,
Het is nu vrijgegeven.