Antonio Carlos Jobim — Photograph songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Photograph" van Antonio Carlos Jobim.
Songteksten
I found this photograph,
Underneath the broken picture glass.
Tender face of black and white,
Beautiful, a haunting sight.
Looked into an angel’s smile,
Captivated all the while.
From the hair and clothes she wore,
I’d place her in between the wars.
Was she willing when she sat
And posed the pretty photograph?
Save her flowering and fair,
The days to come, the days to share.
A big smile for the camera,
How did she know?
The moment could be lost forever
Forever more
I found this photograph,
Stashed between the old joist walls,
In a place where time is lost,
Lost behind, where all things fall.
Broken books and calendars,
Letters script in careful hand,
Music too, a standard tune by Some forgotten big brass band.
From the threshhold what’s to see
Of our brave new century?
The television’s just a dream,
The radio, the silver screen.
A big smile for the camera,
How did she know?
The moment could be lost forever
Forever more
Was her childhood filled with rhymes,
Stolen hooks, impassioned crimes?
Was she innocent or blind
To the cruelty of her time?
Was she fearful in her day,
Was she hopeful, did she pray?
Were there skeletons inside,
Family secrets, sworn to hide?
Did she feel the beat that stirs,
The fall from grace of wayward girls?
Was she tempted to pretend,
The love and laughter, 'til the end?
Songtekstvertaling
Ik heb deze foto gevonden.,
Onder het gebroken glas.
Zacht gezicht van zwart en Wit,
Prachtig, een spookachtig gezicht.
Keek in de glimlach van een engel,
De hele tijd gefascineerd.
Van het haar en de kleren die ze droeg.,
Ik zou haar tussen de oorlogen plaatsen.
Was ze bereid toen ze zat
En de mooie foto geposeerd?
Red haar bloeiende en eerlijke,
De dagen die komen, de dagen om te delen.
Een grote glimlach voor de camera,
Hoe wist ze dat?
Het moment kan voor altijd verloren zijn.
Voor altijd meer
Ik heb deze foto gevonden.,
Verstopt tussen de oude joistische muren,
In a place where time is lost,
Verloren achter, waar alle dingen vallen.
Gebroken boeken en kalenders,
Letterscript in zorgvuldige hand,
Muziek ook, een standaard deuntje van een vergeten Big brass band.
Van de dorshhold wat te zien is
Van onze dappere nieuwe eeuw?
De televisie is maar een droom,
De radio, het zilveren scherm.
Een grote glimlach voor de camera,
Hoe wist ze dat?
Het moment kan voor altijd verloren zijn.
Voor altijd meer
Was haar jeugd gevuld met rijmpjes,
Gestolen haken, hartstochtelijke misdaden?
Was ze onschuldig of blind?
Tegen de wreedheid van haar tijd?
Was ze bang in haar tijd?,
Was ze hoopvol, heeft ze gebeden?
Waren er skeletten binnen,
Familiegeheimen, gezworen om te verbergen?
Voelde ze de beat die beweegt,
De val van wayward girls?
Was ze in de verleiding om te doen alsof,
De liefde en het gelach, tot het einde?