Annie Villeneuve — Le désamour songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le désamour" van Annie Villeneuve.
Songteksten
Ce matin au réveil, dans le lit à peine froissé
J'étire ma solitude jusqu'au premier café
Pas de mot sur la table, pas de fleurs, de soleil
Ni de geste agréable pour me réconforter
On se croyait différents,
À l'abri des lassitudes
Finalement comme les autres on perd de l'altitude
Le désamour, le désamour
Déserter la passion au fil des jours
De la démesure au néant, au bout des sentiments
Le désamour, le désamour
Dans son regard ne plus revoir le jour
Ne plus savoir se reconnaître, nous reconnaître
Ce matin au réveil, sans me dire un je t'aime
Oubliant de m'embrasser, tu me regardes à peine
Pressé de me quitter tu pars en coup de vent
Au milieu des colères que tu m'as balancées
Le désamour, le désamour
Déserter la passion au fil des jours
De la démesure au néant, au bout des sentiments
Le désamour, le désamour
Dans son regard ne plus revoir le jour
Ne plus savoir se reconnaître, nous reconnaître
On se croit toujours différents
Même si tout est perdu d'avance
Le désamour, le désamour
Déserter la passion au fil des jours
De la démesure au néant, au bout des sentiments
Le désamour, le désamour
Dans son regard ne plus revoir le jour
Ne plus savoir se reconnaître, nous reconnaître
Songtekstvertaling
Vanmorgen toen ik wakker werd in het bed nauwelijks verfrommelde ik strek mijn eenzaamheid tot de eerste koffie geen woord over de tafel, geen bloemen, geen zon of mooi gebaar naar mij vertroosten we dachten dat we het anders, beschut tegen de lassitudes uiteindelijk net als de anderen verliezen we de hoogte teleurstelling, ontgoocheling verlaat passie over de dagen van de overmaat aan niets, aan het einde van gevoelens van teleurstelling, ontgoocheling in zijn ogen niet meer ziet, dat de dag niet meer weten hoe te herkennen, herkennen ons deze ochtend als je wakker wordt, zonder me te vertellen ik hou van je het vergeten om me een kus, je kijkt naar me nauwelijks in een haast om te vertrekken mij ga je in een vlaag van wind in het midden van de woede die u slingerde mij de ontgoocheling, de ontgoocheling verlaat passie over de dagen van de overmaat aan niets, aan het einde van de gevoelens die de desillusie, de ontgoocheling in zijn ogen niet meer ziet, dat de dag niet meer weten hoe te herkennen onszelf, ons herkennen wij geloven altijd verschillende, zelfs als alles verloren is, van tevoren is de ontgoocheling, teleurgesteld verlaat passie over de dagen van de overmaat aan niets, aan het einde van gevoelens van desillusie, teleurstelling in zijn blik niet meer ziet, dat de dag niet meer weten hoe te herkennen, herkennen ons