Anne Sylvestre — Plus personne à paris songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Plus personne à paris" van Anne Sylvestre.
Songteksten
Je n’ai plus personne à Paris
Je n’ai plus personne à Paris
Je croyais avoir des amis
Oui, de ceux que ne déracine
Aucun orage
Je n’ai plus personne à Paris
L’un après l’autre ils sont partis
Partis de corps ou bien de cœur
Partis se faire aimer ailleurs
Et c’est dommage
Qu’ils aient laissé ce vide en moi
Et tout ce froid
Tant va l’ami, tant va l’amour
Tant vont les nuits, tant vont les jours
Qu'à peine les a-t-on connus
Qu'à peine les a-t-on tenus
Qu’ils vous échappent
À peine avait-on commencé
De les faire coïncider
Avec ses rêves, avec sa vie
Qu’il faut, avant d’avoir servi
Plier la nappe
Je n’ai plus personne à Paris
Je n’ai plus personne à Paris
Moi, j’aimais tant les inviter
L’un après l’une ont déserté
Vers d’autres tables
Qui leur servira ces repas
Que sans eux, je ne ferai pas?
Et ma tendresse, avec mes vins
Resteront à vieillir en vain
Inconsolables
De n’avoir pas su leur donner
Goût de rester
Tant sont tissés de tous nos jours
Que le moindre de nos détours
Nous fait perdre un ami, souvent
Et ce n’est jamais le suivant
Qui le remplace
Et l’on apprend, avec le temps
À faire taire en soi l’enfant
Qui, pour qu’on veuille l'écouter
Aimait partager son goûter
Après la classe
Je n’ai plus personne à Paris
Et je crois que j’ai bien compris
Je garde mes chagrins pour moi
Et je crois, je crois cette fois
Bien être adulte
De vous, je n’attendrai plus rien
Mais si vous trouvez le chemin
Qui vous ramènerait chez moi
Il est possible que la joie
Qui en résulte
Emplisse les rues de Paris
Me rende quelqu’un à Paris
Songtekstvertaling
Ik heb niemand meer in Parijs.
Ik heb niemand meer in Parijs.
Ik dacht dat ik vrienden had.
Ja, van hen die niet ontwortelen.
Geen onweer
Ik heb niemand meer in Parijs.
De een na de ander vertrokken ze.
Lichaamsdelen of hartdelen
Weg om ergens anders geliefd te worden.
En het is jammer
Dat ze die leegte in me achterlieten
En al die kou
Tot zover de vriend, tot zover de liefde
Zoveel nachten gaan, zoveel dagen gaan
Dat we ze nauwelijks kenden.
Hoe nauwelijks zijn ze vastgehouden
Laat ze ontsnappen.
Waren we net begonnen
Om ze samen te laten vallen
Met zijn dromen, met zijn leven
Dat het nodig is, voordat je hebt gediend
Vouw de tafelkleden
Ik heb niemand meer in Parijs.
Ik heb niemand meer in Parijs.
Ik vond het zo leuk om ze uit te nodigen.
Eén na één verlaten
Naar andere tabellen
Wie zal hen deze maaltijden serveren
Wat zal ik zonder hen niet doen?
En mijn tederheid, met mijn wijnen
Zal blijven om tevergeefs oud te worden
Ontroostbaar
Voor het niet kunnen geven
Smaak van verblijven
Zoveel worden elke dag geweven
Dat de minste van onze omwegen
Daardoor verliezen we vaak een vriend.
En het is nooit het volgende.
Die hem vervangt.
En we leren, met de tijd
Om het kind te laten zwijgen.
Wie, zodat we ernaar willen luisteren
Hield ervan om haar snack te delen
Na de les
Ik heb niemand meer in Parijs.
En ik denk dat ik het goed heb.
Ik hou mijn zorgen voor mezelf.
En ik geloof, ik geloof deze keer
Volwassen zijn.
Van jou verwacht ik niets meer.
Maar als je de weg vindt
Wie zou je naar huis brengen?
Het is mogelijk dat vreugde
Resulteren
Vul de straten van Parijs
Geef me iemand terug naar Parijs.