Anne Sexton — Elizabeth Gone songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Elizabeth Gone" van Anne Sexton.
Songteksten
You lay in the nest of your real death,
Beyond the print of my nervous fingers
Where they touched your moving head;
Your old skin puckering, your lungs' breath
Grown baby short as you looked up last
At my face swinging over the human bed,
And somewhere you cried, let me go let me go.
You lay in the crate of your last death,
But were not you, not finally you.
They have stuffed her cheeks, I said;
This clay hand, this mask of Elizabeth
Are not true. From within the satin
And the suede of this inhuman bed,
Something cried, let me go let me go.
They gave me your ash and bony shells,
Rattling like gourds in the cardboard urn,
Rattling like stones that their oven had blest.
I waited you in the cathedral of spells
And I waited you in the country of the living,
Still with the urn crooned to my breast,
When something cried, let me go let me go.
So I threw out your last bony shells
And heard me scream for the look of you,
Your apple face, the simple creche
Of your arms, the August smells
Of your skin. Then I sorted your clothes
And the loves you had left, Elizabeth,
Elizabeth, until you were gone.
Songtekstvertaling
Je lag in het nest van je echte dood.,
Naast de afdruk van mijn nerveuze vingers
Waar ze je bewegende hoofd raakten.;
Je oude huid puckering, de adem van je longen
Volwassen baby klein als je als laatste opkeek
Aan mijn gezicht zwaaiend over het menselijk bed,
En ergens waar je huilde, liet me gaan.
Je lag in de krat van je laatste dood.,
Maar jij was het niet, niet eindelijk jij.
Ze hebben haar wangen gevuld, zei ik.;
Deze kleihand, dit masker van Elizabeth
Zijn niet waar. Vanuit het satijn
En de suede van dit onmenselijke bed,
Iets huilde, laat me los.
Ze gaven me je As en benige schelpen.,
Rammelend als kalebassen in de kartonnen urn,
Rammelen als Stenen dat hun oven gezegend was.
Ik heb op je gewacht in de spreukenkathedraal.
En ik wachtte je op in het land van de levenden.,
Nog steeds met de urn gekroond aan mijn borst,
Als iets huilde, laat me dan gaan.
Dus gooide ik je laatste benige schelpen weg.
En hoorde me schreeuwen voor de blik van jou,
Je appelgezicht, de eenvoudige crèche
Van je armen, de August ruikt
Van je huid. Toen heb ik je kleren gesorteerd.
En de liefde die je nog had, Elizabeth,
Elizabeth, tot je weg was.