Anna Caterina Antonacci — Sopra un'aria antica songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Sopra un'aria antica" van Anna Caterina Antonacci.
Songteksten
Non sorgono (ascolta, ascolta)
le nostre parole
da quell'aria antica?
Io t'ho dissepolta.
E al fine rivedi tu il sole,
Tu mi parli, o amica!
Queste tu parlavi parole.
Non odi? Non odi?
Ma chi le raccolse?
Dagli alvei cavi del legno
i tuoi modi sorgono,
che il vento disciolse.
Dicevi: "Io ti leggo nel cuore.
Non mi ami.
Tu pensi che è l'ultima volta!"
La bocca riveggo un poco appassita.
"Non m'ami. È l'ultima volta
Ma prima che tu m'abbandoni
il voto s'adempia.
Oh! fa che sul cuore io ti manchi!
Tu non mi perdoni
se già su la tempia
baciata i capelli son bianchi?"
Guardai que' capelli,
su quel collo pallido i segni degli anni;
E ti dissi: "Ma taci! Io t'amo."
I tuoi belli occhi erano pregni
di lacrime sotto i miei baci.
"M'inganni, m'inganni"
rispondevi tu, le mie mani baciando.
"Che importa? Io so che m'inganni;
Ma forse domani tu m'amerai morta."
Profondo era il cielo del letto;
Ed il letto profondo
come tomba, oscuro.
Era senza velo il corpo;
E nel letto profondo
pareva già impuro.
Vidi per l'aperto balcone
un paese lontano
solcato da un fiume volubile,
chiuso da un serto di rupi
che accese ardeano d'un lume
vermiglio, nel giorno estivo;
Ed i venti recavano odori
Degli orti remoti ove in torno
andavano donne possenti
cantando tra cupidi fiori.
Songtekstvertaling
Komen onze woorden niet voort uit die oude lucht?
Ik heb je opgegraven.
En eindelijk zie je de zon, je praat tegen me, o vriend!
Dat waren woorden die je sprak.
Haat je het niet? Haat je het niet?
Maar wie heeft ze opgepikt?
Uit de holle kamers van hout komen uw wegen op, dat de wind verdween.
Je zei: "Ik lees je hart.
Je houdt niet van me.
Denk je dat dit de laatste keer is?"Mijn mond is weer een beetje verdord.
"Hou niet van me. Het is de laatste keer, maar voordat je me verlaat, is de gelofte vervuld.
Oh! laat je hart me missen!
Vergeef je het me niet als het haar al wit is op de tempel?"Ik keek naar dat haar, op die bleke hals, de sporen der jaren, en ik zeide tot u:" maar zwijg! Ik hou van je."Je mooie ogen waren vol tranen onder mijn kussen.
"Hou me voor de gek, houd me voor de gek," antwoordde Je, mijn handen kussen.
"Wat maakt het uit? Ik weet dat je me bedriegt, maar misschien hou je morgen dood van me."Diep was de hemel van het bed, en het bed diep als een tombe, donker.
Het lichaam was zonder sluier, en in het diepe bed scheen het onrein.
Ik zag door het open balkon een ver land overgestoken door een wispelturige rivier, gesloten door een stel stenen die het ardeanum verlichtte met een vermiljoen licht, op de zomerdag; en de wind droeg de geuren van de afgelegen tuinen waar machtige vrouwen rondzingend waren onder Cupido bloemen.