Angelo Branduardi — Confessions d'un malandrin songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Confessions d'un malandrin" van Angelo Branduardi.
Songteksten
Je passe les cheveux fous dans vos villages,
la tête comme embrasée d’un phare qu’on allume
Aux vents soumis je chante des orages
aux champs labourés la nuit des plages.
Les arbres voient la lame de mon visage
où glisse la souillure des injures
Je dis au vent l’histoire de ma chevelure
qui m’habille et me rassure.
et je revois l'étang, de mon enfance
où les roseaux et toutes les mousses dansent
et tous les miens qui n’ont pas eu la chance
d’avoir un fils sans espérance.
Mais ils m’aiment comme ils aiment la terre
ingrate à leurs souffrances à leur misère
Si quelqu’un me salissait de reproches
ils montreraient la pointe de leur pioche.
Paysans pauvres mes père et mère
attachés à la boue de cette terre
Craignant les seigneurs et leurs colères
pauvres parents qui n'êtes même pas fiers
d’avoir un fils poète qui se promène
dont on parle chez les rois et chez les reines
qui dans des escarpins vernis et sages
blesse ses pieds larges et son courage.
Mais survivent en moi comme lumière
les ruses d’un voyou de basse terre
devant l’enseigne d’une boucherie campagnarde
je pense aux chevaux morts mes camarades
Et si je vois traîner un fiacre
jaillit d’un passé que le temps frappe
je me revois aux noces de campagne
parmi les chairs brulées des paysannes.
J’aime encore ma terre, bien qu’affligée
de troupes avares et sévères
c’est le cri sale des porcs que je préfère
à tous les discours qui m’indiffèrent.
Je suis malade d’enfance et de sourires
de frais crépuscules passés sans rien dire
Je crois voir les arbres qui s'étirent
se réchauffer puis s’endormir.
Au nid qui cache la couve toute neuve
j’irai poser ma main devenue blanche
mais l’effort sera toujours le même
et aussi dure encore, la vieille Écorce
Et toi le grand chien de mes promenades
enroué, aveugle et bien malade
tu tournes la queue basse dans la ferme
sans savoir qui entre ou qui t’enferme
Il me reste des souvenirs qui saignent
de larcins de pain dans la luzerne
et toi et moi mangions comme deux frères
chien et enfant se partageant la terre
Je suis toujours le même, le sang,
les désirs, les mêmes haines
sur ce tapis de mots qui se déroule
je pourrais jeter mon coeur à vos poules.
Bonne nuit faucille de la lune
brillante dans les blés qui te font brune
de ma fenêtre j’aboie des mots que j’aime
quand dans le ciel je te vois pleine
La nuit semble si claire
qu’on aimerait bien mourir pour se distraire
qu’importe si mon esprit bat la campagne et qu’on montre du doigt mon idéal
Cheval presque mort et débonnaire
à ton galop sans hâte et sans mystère
j’apprends comme d’un maître solitaire
à chanter toutes les joies de la terre
De ma tête comme d’une grappe mure
coule le vin chaud de ma chevelure
De mon sang sur une immense voile pure,
je veux écrire les rêves des nuits futures…
Songtekstvertaling
Ik passeer gek haar in jullie dorpen.,
het hoofd alsof verlicht door een vuurtoren
Naar de onderdanige winden zing ik onweer
Velden ploegen ' s nachts van de stranden.
De bomen zien het lemmet van mijn gezicht
waar ligt de laster van beledigingen?
Ik vertel de wind het verhaal van mijn haar
die me aankleedt en me geruststelt.
en ik zie de vijver, vanaf mijn kindertijd
waar riet en alle mossen dansen
en allemaal van mij die de kans niet hebben gehad
om een zoon te hebben zonder hoop.
Maar ze houden van me zoals ze van de aarde houden
ondankbaar voor hun lijden
Als iemand me bevuilt met verwijten
ze lieten de punt van hun pikhouweel zien.
Arme boeren mijn vader en moeder
verbonden met de modder van deze aarde
Uit vrees voor de Heren en hun toorn.
arme ouders die niet eens trots zijn
om een poëtische zoon te hebben die wandelt
gesproken over koningen en koninginnen
die in goede en wijze banen voorziet.
doet pijn aan zijn brede voeten en moed.
Maar overleef in mij als licht
de trucs van een laagland misdadiger
voor het teken van een landslager
Ik denk aan de dode paarden mijn kameraden
Wat als ik een takje rond zie hangen?
komt voort uit een verleden dat tijd slaat
ik zie je op de country bruiloft.
Onder het verbrande vlees van de boeren.
Ik hou nog steeds van mijn land, hoewel getroffen
van gierige en harde troepen
het is de vieze schreeuw van de varkens die ik liever heb
op alle toespraken die me niets kunnen schelen.
Ik ben ziek van de kindertijd en glimlachen.
van vorige Twilight Vergoedingen zonder iets te zeggen
Ik denk dat ik de bomen zie strekken.
opwarmen en dan in slaap vallen.
Bij het nest dat het splinternieuwe broedsel verbergt
Ik zal mijn hand Wit gaan leggen.
maar de inspanning zal altijd hetzelfde zijn
en ook nog steeds duurt, de oude schors
En jij bent de grote hond van mijn wandelingen
Hees, blind en ziek
je draait je staart laag op de boerderij
zonder te weten wie er binnenkomt of wie je opsluit.
Ik heb nog steeds herinneringen die bloeden.
broodroof in alfalfa
en jij en ik aten als broers.
hond en kind delen het land
Ik ben altijd hetzelfde, bloed.,
verlangens, dezelfde haat
op dit tapijt van woorden die zich ontvouwen
Ik zou mijn hart naar je kippen kunnen gooien.
Welterusten sikkel van de maan
glanzend in de tarwe die je bruin maakt
uit mijn raam blaf ik woorden waar ik van hou
wanneer in de lucht zie ik je vol
De nacht lijkt zo helder
dat we willen sterven om afgeleid te worden.
wat als mijn Geest de campagne verslaat en we mijn ideaal laten zien
Bijna dood en losbandig paard
in galop zonder haast en zonder mysterie
Ik leer als een eenzame meester
om alle vreugde van de aarde te zingen
Uit mijn hoofd als een rijpe cluster
druipt de glühwein uit m ' n haar.
Van mijn bloed op een enorme sluier,
Ik wil dromen schrijven over toekomstige nachten…