Ange — La bataille du sucre songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La bataille du sucre" van Ange.
Songteksten
C'était en deux mille quinze
Et Noël approchait
Et comme en quinze cent quinze
Les enfants attendaient
Le problème était là,
Bien fiers devant nos portes
Nous étions blêmes et las
Devant le grand cloporte
N’y avait plus de sucre
La Terre n’en donnait plus
L’avait creusé sépulcre
Et ne répondait plus !
A un prix d’or
Sœur Saccharine vendait ses prières, Le Beau
Oui mais alors,
Plus rien ne sert de racler la pierre ! Le Niais
C'était en deux mille quinze
Et Noël approchait
Et comme en quinze cent quinze
Les enfants attendaient,
Et les heures qui filaient
Aussi promptes que l’oiseau
Et les chiens qui crevaient
A renifler de l’eau
N’y avait plus de sel
La Terre n’en donnait plus,
Pour faire du sucre on prit du sel,
Deux mille quatorze ou treize, je ne sais plus !
Et le béton toujours vainqueur
Semait tristesse sur notre atoll,
Faisant valser nos cœurs-moteur
En une morne farandole
C'était en deux mille quinze
Et Noël arriva
Ce fut un deux mille quinze
Pour les enfants sans joie,
Devant leurs verts sapins
Aux branchages plastiques,
Comme des santons-pantins
En serviettes périodiques,
Leurs visages grisaillèrent,
Leurs yeux devinrent néons,
Ils avaient fait la guerre
Pour sucer un bonbon !
Les enfants s'éteignirent
Un à un en pleurant,
Rendirent dernier soupir,
Devinrent beaux comme avant.
Indifférents et délaissant le drame,
Les parents assoiffés léchèrent les larmes
De leurs enfants frustrés,
Pourquoi me direz-vous?
Parce qu’elles étaient sucrées !
Songtekstvertaling
Het was in tweeduizend vijftien.
En Kerstmis kwam eraan
En als in 1515
De kinderen stonden te wachten.
Het probleem was daar.,
Heel trots voor onze deuren
We waren smetteloos en moe.
Voor de grote klokkentoren
Er was geen suiker meer.
De aarde gaf niet meer.
Hij had zijn graf gegraven.
En niet langer beantwoord !
Tegen een gouden prijs
Zuster Saccharine verkocht haar gebeden, de knappe
Ja, maar dan,
Het heeft geen zin meer om de steen te schrapen ! dwaas
Het was in tweeduizend vijftien.
En Kerstmis kwam eraan
En als in 1515
De kinderen stonden te wachten.,
En de uren die voorbij gingen
Zo snel als de vogel
En de honden die doorboord
Snuiven van water
Er was geen zout meer over.
De aarde gaf niet meer.,
Om suiker te maken namen we zout,
Tweeduizend veertien of dertien, dat Weet ik niet meer.
En beton wint altijd.
Verdriet gezaaid op ons atol,
Wals onze harten-motor
In een sombere farandool
Het was in tweeduizend vijftien.
En Kerstmis kwam
Het was tweeduizend vijftien.
Voor vreugdeloze kinderen,
Voor hun groene dennen
Takken van kunststof,
Zoals santons-pantins
In periodieke servetten,
Hun gezichten zijn grijs geworden.,
Hun ogen werden neon,
Ze hadden oorlog gevoerd.
Om een snoepje te zuigen !
De kinderen gingen uit.
Eén voor één huilen,
Gaf laatste adem,
Werd mooi als voorheen.
Onverschillig en verlaten van het drama,
Dorstige ouders likte tranen
Van hun gefrustreerde kinderen,
Waarom zou je me dat vertellen?
Omdat ze lief waren.