Andrew Bird — Armchairs songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Armchairs" van Andrew Bird.
Songteksten
I dreamed you were a cosmonaut
Of the space between our chairs
And I was a cartographer
Of the tangles in your hair
I sang the song that silence brings
It’s the one that everybody knows, everybody knows
The song that silence sings
And this, this is how it goes
These looms that weave apocrypha
They’re hanging from a strand
This dark and empty rooms were full
Of incandescent hands
Awkward pause, the fatal flaw
Time, it’s a crooked bow
Time is a crooked bow
Time you need to learn to love
The ebb just like the flow
Grab hold of your bootstraps and pull like hell
Until gravity feels sorry for you and lets you go As if you lack the proper chemicals to know, oh The way it felt the last time you let yourself fall this low
Time, time it’s a crooked bow
Time’s a crooked bow
Time’s a crooked bow, oh, ooh
Fifty-five and three-eighths years later
At the bottom of this gigantic crater
An armchair calls to you
Yeah, this armchair calls to you
And it says that someday we’ll get back at them all
With epoxy and a pair of pliers
As ancient sea slugs begin to crawl
Through the ragweed and barbed wire, oh You didn’t write, you didn’t call
It didn’t cross your mind at all, hey
Through the waves, the waves of hay and straw
You couldn’t feel a thing at all
Fifty-five and three-eighths, time
Fifty-five and three-eighths time, time
Songtekstvertaling
Ik droomde dat je een kosmonaut was.
Van de ruimte tussen onze stoelen
En ik was cartograaf.
Van de tangles in je haar
Ik zong het lied dat stilte brengt
Het is degene die iedereen kent, iedereen weet het.
Het lied dat stilte zingt
En dit, dit is hoe het gaat
Deze weefgetouwen die apocriefen weven
Ze hangen aan een streng.
Deze donkere en lege kamers waren vol.
Van gloeiende handen
Ongemakkelijke pauze, de fatale fout
Tijd, het is een kromme boog
Tijd is een kromme boog
Tijd om te leren liefhebben
De eb net als de stroom
Pak je laarzen vast en trek als een gek.
Totdat de zwaartekracht medelijden met je heeft en je laat gaan alsof je de juiste chemicaliën mist om te weten, Oh hoe het voelde de laatste keer dat je jezelf zo laag liet vallen
Tijd, tijd het is een kromme boog
Tijd is een kromme boog
Tijd is een kromme boog, oh, ooh
Vijfenvijftig en drie achtste jaar later
Op de bodem van deze gigantische krater
Een stoel roept je.
Ja, Deze stoel roept naar je
En er staat dat we ze op een dag allemaal terug zullen pakken.
Met epoxy en een tang.
Terwijl oude zeeslakken beginnen te kruipen
Door de ragweed en prikkeldraad, Oh je schreef niet, je belde niet
Daar heb je helemaal niet aan gedacht.
Door de golven, de golven van hooi en stro
Je kon helemaal niets voelen.
Vijfenvijftig en drie achtste, tijd
Vijfenvijftig en drie achtste keer, tijd