Andréel — Flore songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Flore" van Andréel.
Songteksten
Flore, je suis venu en ton royaume
Par trop de rêves désiré
Oser d’implorer ta beauté
Tu ne m’as tendu comme l’aumône
Qu’un air de servant chevalier
Cher confident de tes pensées
Car je n’avais point lu
La fin du conte, et celle
Que l’on a raconté
A mes jeunes années
Etait lors bien si belle
Je devais t’embrasser
Mais je crains que ma mère
Ne m’ait un jour trompé
Flore, j’ai parcouru, sur ton épaule
Des regrets hivernaux épinglés
Au revers de mon oreiller
Tu ne l’as pas su, mais tout l’arôme
Tendre et fidèle de mes pensées
N’avait d’yeux que pour t’embrasser
Car je n’avais point cru
La fin du conte telle
Que nous l’ont ressassée
Nos livres d'écoliers
Elle était bien trop laide
Je voulais m'évader
Mais je crains que les hommes
Ne m’aient fait prisonnier
Flore, le temps n’est plus, mais je fredonne
L’air d’un rêve dissipé
Tes charmes m’auraient enchanté
Je erre le monde fuyant les hommes
Ne rimant plus de tes beautés
Qu’en haut d’un arbre, si haut perché
Je ne lirai jamais
La fin du conte est celle
D’une feuille arrachée
De la page tournée
De nos vaines querelles
A présent du passé
Que la nature est belle
Surtout avant l'été
Songtekstvertaling
Flora, ik kwam naar jouw Koninkrijk.
Door te veel gewenste dromen
Durf te smeken om je schoonheid.
Je strekte me niet uit als een aalmoes.
Wat een lucht van knecht Ridder
Beste vertrouweling van uw gedachten
Want ik had niet gelezen
Het einde van het verhaal, en dat
Dat hebben we gezegd.
Op mijn jonge jaren
Was toen zo mooi
Ik moest je kussen.
Maar ik ben bang dat mijn moeder
Hou me nooit voor de gek.
Flora, ik heb op je schouder gelopen.
Opgepind Winter spijt
Op de achterkant van mijn kussen
Je wist het niet, maar het hele aroma
Teder en trouw aan mijn gedachten
Ik Had alleen oog om je te kussen.
Want ik geloofde niet
Het einde van het verhaal
Dat we het terug hebben.
Onze schoolboeken
Ze was veel te lelijk.
Ik wilde ontsnappen.
Maar ik vrees dat mannen
Ze hebben me gevangen genomen.
Flora, tijd is niet meer, maar ik neurie
De lucht van een droom vervliegt
Je charmes zouden me betoverd hebben.
Ik zwerf over de wereld vluchtende mannen
Rijm niet meer op je schoonheden.
Dat aan de top van een boom, zo hoog
Ik zal nooit lezen.
Het einde van het verhaal is dat
Van een verscheurd blad
Van de pagina toerde
Van onze ijdele ruzies
Nu uit het verleden
Dat de natuur mooi is
Vooral voor de zomer