Андрей Макаревич — Мой приятель художник songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Мой приятель художник" van Андрей Макаревич.
Songteksten
Мой приятель, художник, прожил на земле мало лет.
Он работал как бог, он творил чудеса на удачу,
И солгать он не мог, в этом был его главный секрет.
Он умел только то, во что верил, а как же иначе…
Только как-то внезапно случился в стране поворот,
Всем приказано было смотреть на иные задачи,
А приятель не смог повернуть по команде «Впер.д!».
Он умел только, то во что верил, а как же иначе…
Стаи лживых газетчиков хуже дворовых собак;
Он читал их брехню вечерами со мной, чуть не плача,
А потом возвращался к себе на чердак в полумрак.
Он умел только то, во что верил, а как же иначе…
Что такое в истории век или там полувек:
По масштабам таким и о гениях даже не плачут,
А приятель мой гением не был, он был человек.
По людски заболел он и умер, а как же иначе…
И осталось всего ничего, разве только холсты,
А на них неземные закаты, и лошади скачут.
Только в них от чего-то жив. т ожидание весны,
И весна непременно наступит, а как же иначе…
Songtekstvertaling
Mijn vriend, de kunstenaar, woonde een paar jaar op aarde.
Hij werkte als een God, Hij deed wonderen voor geluk.,
En hij kon niet liegen, dat was zijn belangrijkste geheim.
Hij kon alleen doen waar hij in geloofde, en hoe kon hij anders…
Maar opeens was er een ommekeer in het land.,
Iedereen kreeg opdracht andere taken te bekijken.,
Een vriend kon het commando Vper niet aanzetten. d!".
Hij kon alleen doen waar hij in geloofde, maar hoe kon hij anders…
Pakjes liegende journalisten zijn erger dan honden.;
Hij las hun leugens met mij ' s avonds, bijna huilend.,
Dan ging hij terug naar zijn zolder in het donker.
Hij kon alleen doen waar hij in geloofde, en hoe kon hij anders…
Wat is een eeuw of een halve eeuw in de geschiedenis?
Op de schaal van zulke en genieën niet eens huilen,
Mijn vriend was geen genie, hij was een man.
Menselijk, werd hij ziek en stierf, maar hoe anders…
En er is niets meer over, behalve de doeken.,
En op hen onaardse zonsondergangen, en paarden galopperen.
Alleen in hen van iets levends. t wachten op de lente,
En de lente zal zeker komen, maar hoe anders…