Andrea Gibson — Shine songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Shine" van Andrea Gibson.
Songteksten
I was once told the story of a shaman
who woke every single morning of his life
crying for all the world’s sorrow
And yet every day
he would rise and shine bright,
He would walk the path
from morning to night
when he would light the night sky
with the stars
that would shine inside his dreams
And for every hell he ever saw
he made himself become the hope
that tugged the rope
that rang the bell
In the steeple
of the people’s hearts.
He would part the seas of greed
with the outstretched hands of his giving
replacing the hate
with the most amazing grace
this world has ever seen.
A week ago,
another war started.
And there wasn’t a poem inside me
that wasn’t crying.
There wasn’t a poem inside me
that didn’t pound
with the sound
of a thousand bombs screaming
to where children on the ground
were dying.
And I didn’t want to speak
I didn’t want to sleep
because I didn’t want to wake
to another morning of mourning so many.
When already
tomb stones had paved
as many prairies
as highways had
and the traffic
was backed up to my heart.
And I didn’t know where to start,
Like it was all too much,
Like I could never reach to touch
A healing hand
to the wounds the world
stood so brutally branded with.
Like I couldn’t bear the pain.
Like I could never
find the strength
To lift a prayer of faith
beneath it all.
And I felt so small
felt like we were all so small.
Too small
to even knock a dent
Into the door
that holds the hateful hinges
of this war.
And a week ago
I almost wanted to give up.
But then
I remembered the story
of the man
who lived his life as a light
through even the darkest nights.
His eyes held the song of the dawn
And his sorrow
was the thing that kept him moving on,
Kept him building a better tomorrow.
I remember the story
And somewhere,
behind every thing inside me
that had felt so small,
behind every voice inside me
that was doubting
came a voice behind that,
Loud and proud
Like my grandmother’s voice
Shouting
«What do you mean you’re small?
Of course you’re small
We’re all small
But we are small
like the moon is small in the sky
And not a wave would ever
find its way to shore without us.
We are all as small
as a single tide.
But if that tide
were to ever stop
the entire ocean
would freeze in shock
And nothing in it would survive.
We are all small
like the notches
on the line
that will one day wind
the revolution
through every gutter in this world.
Then it’s time
we start believing in our power
Because the darkest hour
will only come
If we refuse to flower
the light
that has always burned,
Bright inside us»
So decide
What would you die for?
Then live
Every moment of your life
Like you were born
Into this life just to save it
Knowing the light
At the end of the tunnel
Is the fire of your faith
So never put it out
And every time you start to doubt
Listen to the cries
Of everyone who has come before you
Pushing you on
They know
There has never been a bomb built
That can wilt the petals
Of your power
When you allow yourself to bloom
When you bloom
There will be no room for anything else
Gandhi said
You must be the change
That you wish to see in the world
So you’ve been curled up and sad?
Good
Depression is the first blessing
It means you’ve been in tune
But now the moon is waiting
For you to burn bright
And there has never
Been a time
When your light
Was needed more
Never a time like this before
Yes you are small
We are all as small
As a single breath
But tied to the rest
We are all the life of the world
The pulse that turns rocks to pearls
Inside the darkness
Of their shells
So become the well
Where wishes are born
Become the bell
That rings when even
The birds refuse to sing
Become the wings that fly
And every time you’re full of sorrow
Every time you wake up crying
Know that that day
Is a perfect day
To shine
Songtekstvertaling
Ik kreeg ooit het verhaal van een sjamaan te horen.
die elke ochtend van zijn leven wakker werd.
huilend om al het verdriet van de wereld
En toch elke dag
hij zou opstaan en helder schijnen,
Hij zou het pad bewandelen
van 's ochtends tot' s avonds
wanneer hij de nachtelijke hemel zou aansteken
met de sterren
dat zou schijnen in zijn dromen
En voor elke hel die hij ooit zag
hij maakte zichzelf de hoop
dat trok aan het touw.
dat klonk als een bel.
In de toren
van de harten van het volk.
Hij zou de zeeën van hebzucht scheiden.
met de uitgestrekte handen van zijn gaven
de haat vervangen
met de meest verbazingwekkende gratie
deze wereld heeft ooit gezien.
Een week geleden,
er is weer een oorlog begonnen.
En er zat geen gedicht in me.
dat was niet huilen.
Er zat geen gedicht in me.
dat sloeg niet.
met het geluid
van duizend bommen die schreeuwen.
naar waar kinderen op de grond
we gaan dood.
En ik wilde niet praten.
Ik wilde niet slapen.
omdat ik niet wakker wilde worden.
op een andere ochtend van rouw zoveel.
Wanneer al
grafstenen hadden geplaveid
zoveel prairies
zoals snelwegen
en het verkeer
ik zat vast in m ' n hart.
En ik wist niet waar te beginnen,
Alsof het allemaal te veel was.,
Alsof ik nooit kon aanraken
Een helende hand
naar de wonden van de wereld
stond zo brutaal gebrandmerkt met.
Alsof ik de pijn niet kon verdragen.
Alsof ik dat nooit zou kunnen.
vind de kracht
Om een gebed van geloof te verheffen
onder alles.
En ik voelde me zo klein
het voelde alsof we allemaal zo klein waren.
Te klein
om zelfs maar een deuk te slaan.
In de deur
die de hatelijke scharnieren vasthoudt
van deze oorlog.
En een week geleden
Ik wilde het bijna opgeven.
Maar toen
Ik herinnerde me het verhaal.
van de man
die zijn leven leefde als een licht
zelfs in de donkerste nachten.
Zijn ogen hielden het lied van de dageraad vast
En zijn verdriet
was het ding dat hem verder liet gaan,
Hield hem aan het bouwen van een betere morgen.
Ik herinner me het verhaal
En ergens,
achter alles wat in me zit.
dat voelde zo klein,
achter elke stem in mij
dat twijfelde.
daar zat een stem achter.,
Luid en trots
Zoals de stem van mijn oma.
Schreeuwen
"Hoe bedoel je, je bent klein?
Natuurlijk ben je klein.
We zijn allemaal klein.
Maar we zijn klein
alsof de maan klein is in de hemel
En geen golf zou ooit
vind zijn weg naar de kust zonder ons.
We zijn allemaal zo klein
als EB.
Maar als dat tij
zouden moeten stoppen
de hele oceaan
zou bevriezen in shock.
En niets daarin zou overleven.
We zijn allemaal klein.
zoals de inkepingen
op de lijn
dat zal op een dag wind
revolutie
door elke goot in deze wereld.
Dan is het tijd.
we beginnen te geloven in onze macht
Omdat het donkerste uur
zal alleen komen
Als we weigeren te bloeien
licht
dat is altijd verbrand.,
Helder in ons»
Dus beslis
Waar zou je voor sterven?
Leef dan
Elk moment van je leven
Alsof je geboren bent.
In dit leven om het te redden
Het licht kennen
Aan het einde van de tunnel
Is het vuur van uw geloof
Dus maak het nooit uit.
En elke keer als je begint te twijfelen
Luister naar de kreten
Van allen die voor jullie tijd gekomen zijn
Je verder duwen
Ze weten het.
Er is nog nooit een bom gebouwd.
Die de blaadjes kan verwelken
Van uw macht
Als je jezelf laat bloeien
Als je bloeit
Er is geen ruimte voor iets anders.
Gandhi zei:
Jij moet de verandering zijn.
Dat je wilt zien in de wereld
Dus je bent opgekruld en verdrietig?
Goed
Depressie is de eerste zegen
Het betekent dat je in harmonie bent geweest.
Maar nu wacht de maan.
Voor jou om helder te branden
En er is nooit
Dat was een tijd.
Wanneer uw licht
Was meer nodig
Nooit eerder zo ' n tijd
Ja, je bent klein.
We zijn allemaal zo klein
Als een enkele adem
Maar gebonden aan de rest
Wij zijn het leven van de wereld
De puls die stenen verandert in parels
In de duisternis
Van hun schelpen
Dus word de bron
Waar wensen worden geboren
Word de bel
Die rinkelt wanneer
De vogels weigeren te zingen
Word de vleugels die vliegen
En elke keer als je vol verdriet bent
Elke keer als je huilend wakker wordt
Ken die dag
Is een perfecte dag
Schijnen