Andrea Gibson — Hungry songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Hungry" van Andrea Gibson.
Songteksten
At five years old I asked my mother if Santa Claus gave the starving children
in Africa toys or food for Christmas
She blew off my questions like dust on a diamond
We all grew up mining for answers we wish we’d never found
In every corner of the world there are children counting their own bones
Their protruding ribs like number charts
count 123 and you reach the heart
Which on emaciated children can actually be seen without x rays or metaphors
And I imagine it looks like a tiny hand curled into a fist
knocking on a door that will never ever open
But I do not speak hunger
That lesson is not taught in schools where even the blackboards are white
I was born on a welcome mat beneath a porch light
I turned the knob once and was told I’d be safe inside for the rest of my life
But sometimes
I press my ear to the door and hear so much knocking outside
I swear the walls are gonna fall down around me
Hungry is a word sportscasters use to describe athletes who win trophies
wearing shoes made by hungry children
Hungry are the top dogs on wall street says the news
but we have watched them eat heartbeats so we know their stomachs are not empty
Their hands are not hands that are empty begging
sister, brother can you spare me a time when the wind scattered seeds and not
ashes
This country’s greed is blown across the bloated bellies of two year olds
from Brooklyn to Bagdad to Beijing
We sing our national anthem to the tune of dollar signs rising
from the bodies of the dead like fire works on the fourth of July
When they ask the little boy what hunger feels like he said
«it feels like my stomach is touching my back»
Supersize that America.
Stretch his spine from the ghetto to the world bank.
From Free Trade to that Last Full Tank and walk it like a fault line
Like a tightrope tied around the neck of a child who glues bottle caps to the
bottom of his shoes
to tap dance dollars from the hands of tourists who don’t even stop to think
why does a five year old know how to play the blues?
And we choose — make choices that orchestrate symphonies of muffled screams
of knee caps wider than thighs of lullabies sung to dead children
through the cracked lips of mothers who knew bullets would be beautiful
compared to this
tiny fist knocking desperately on our doors
and this is more than the dollar we could or couldn’t spare.
The way we are living slits the wrists of rising prayers
and we can only cut so many veins until the bleeding never ever stops
we cannot eat our tear drops he said.
We cannot eat our tears.
Can you see god’s face from here?.
Eyes so full of despair they cry hurricanes and 50 foot Tsunamis
There are too many caskets the size of a mother’s womb
There’s too little in bloom
But I believe we’d have fewer secrets to keep
if we had to open that door and count those bones ourselves.
1.2.3. Protruding ribs like number charts
Tell me how high would we climb before we reached our hearts
Songtekstvertaling
Op m 'n vijfde vroeg ik m' n moeder of de Kerstman de hongerige kinderen gaf.
in Afrika speelgoed of voedsel voor Kerstmis
Ze blies mijn vragen af als stof op een diamant
We groeiden allemaal op om antwoorden te zoeken die we nooit hadden gevonden.
In elke hoek van de wereld zijn er kinderen die hun eigen botten tellen.
Hun uitstekende ribben als cijferkaarten
Tel 123 en je bereikt het hart
Die op uitgemergelde kinderen eigenlijk kunnen worden gezien zonder röntgenfoto ' s of metaforen
En ik stel me voor dat het lijkt op een kleine hand gekruld in een vuist.
kloppen op een deur die nooit open zal gaan
Maar ik spreek geen honger.
Die les wordt niet geleerd op scholen waar zelfs de borden wit zijn.
Ik ben geboren op een welkomstmat onder een veranda licht.
Ik draaide de knop een keer om en kreeg te horen dat ik veilig zou zijn voor de rest van mijn leven.
Maar soms
Ik druk mijn oor tegen de deur en hoor zoveel kloppen buiten.
Ik zweer dat de muren om me heen zullen vallen.
Hongerig is een woord dat sportscasters gebruiken om atleten te beschrijven die trofeeën winnen.
het dragen van schoenen gemaakt door hongerige kinderen
Hongerig zijn de top honden op wall street zegt het nieuws
maar we hebben ze hartslagen zien eten, zodat we weten dat hun maag niet leeg is.
Hun handen zijn geen lege handen bedelend.
zuster, broeder, kan je me een tijd besparen als de wind zaden verspreid en niet
as
De hebzucht van dit land wordt over de opgeblazen buik van tweejarigen geblazen.
van Brooklyn tot Bagdad tot Peking
We zingen ons volkslied op de toon van dollartekens die stijgen
uit de lichamen van de doden zoals vuur werkt op 4 juli
Als ze de kleine jongen vragen wat de honger voelt zoals hij zei
"het voelt alsof mijn maag mijn rug aanraakt»
Supersize dat Amerika.
Rek zijn ruggengraat van het getto naar de Wereldbank.
Van vrije handel naar de laatste volle Tank en lopen als een breuklijn
Als een koord om de nek van een kind dat flessendoppen aan de
de onderkant van zijn schoenen
om dollars te tapdansen van de handen van toeristen die niet eens stoppen om na te denken
waarom weet een vijfjarige hoe hij blues moet spelen?
En we kiezen — keuzes maken die symfonieën van gedempte schreeuwen orkestreren
met kniekappen breder dan dijen van slaapliedjes gezongen voor dode kinderen
door de gebarsten lippen van moeders die wisten dat kogels mooi zouden zijn
vergeleken met dit
kleine vuist die wanhopig op onze deuren klopt
en dit is meer dan de dollar die we konden of niet konden missen.
De manier waarop we leven snijdt de polsen van stijgende gebeden
en we kunnen maar zoveel aderen doorsnijden tot het bloeden nooit stopt.
we kunnen onze traandruppels niet eten, zei hij.
We kunnen onze tranen niet eten.
Kun je Gods gezicht vanaf hier zien?.
Ogen zo wanhopig dat ze orkanen en tsunami ' s van 15 meter roepen.
Er zijn te veel kisten zo groot als de baarmoeder van een moeder.
Er staat te weinig in bloei.
Maar ik denk dat we minder geheimen hebben om te bewaren.
als we die deur moesten openen en die botten zelf moesten tellen.
1.2.3. Uitstekende ribben als cijferkaarten
Hoe hoog zouden we klimmen voordat we ons hart bereiken?