Andrea Gibson — Alaska Says Sun songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Alaska Says Sun" van Andrea Gibson.
Songteksten
It was such a rare occasion
my father took out a $ 2 ad space in the local paper and posted the news.
The headline read «Holy Cow!
Shirley Gibson Got New Shoes.»
My mother could have have killed him.
Said «now everywhere I go people gonna be staring at my feet and y’all,
small town folks will talk».
But a hummingbird’s wings beat eighty times a second and if you think that’s
fast you’ve never seen my mother walk.
Nothing could hold those feet back.
Not even headline news of that first pair of shoes she could afford in eight
years.
My mother
looked at long dirt roads and avenues the way poets look at microphones.
This
is where God grows and I was right beside her.
On my banana-seat bicycle, December icicles or August sun, my mom was walking.
And walking and talking and talking.
«Andrea,
when I was young
I thought every star in the sky was a starfish that swam all the way up to the
night, took one last breath, set itself on fire and fell, just so I could make
a wish.
Life isn’t like that, it’s like this:
hard as the concrete beneath your feet sometimes, but you keep on walking block
by block, mile by mile, cause every aisle in the store is empty
but the sky is never out of stock when it comes to things to live for.
Look what the sun just bought the moon,
a brand-new yellow dress, let’s go ask her to dance before she sobers up.»
Her cup was always half full then
'cause even when it wasn’t my mother walked like it would be and talked like it
already was.
«Sure the grass is greener on the other side,
but what the hell are we gonna do with green grass besides rot in the goddamn
pesticides.
Grow deep belly laughs.
Grow your grandmother’s clean conscience.
Grow that dream you had at five years old the first time a pencil callused your
kindergarten fingers. You ran all the way home screaming «Look Mom!
I’m a writer!
My hand is changing shape to prove that I’m a writer».
Grow that, in every crack of pavement the soles of your feet can find.
On the day you were born I said daughter like Alaska says sun.
Said ‘I've been waiting so long for you to come.
Now go show those starfish how to shine.'
I’m no pacifist.
If I could’ve, I would have killed time.
Stopped it dead in its tracks but it moves too quickly,
it escapes to the corners of your mind and calls itself the past.
The last time my mother fell down,
body still sprawled on the floor, like a rag doll
she called my name like «don't you cry.
You think the rain’s ashamed to fall?
Something grows every time I hit the ground and I’ll climb up those pitying
stairs.»
In a year, my mother will trade her walking shoes for a wheelchair which she
says will keep her looking up, but I know she’s scared.
So I’ll wear black to the funeral of my tears and white to the wedding of who I
am
and the ways I want to grow to make her proud.
And Mom, you should know,
I’ve been writing steady now for seven years and not once have I ever written a
poem sitting down.
I walk around.
I press my hand to my chest and feel my heart pound.
I search the sky for that tipsy moon with the yellow dress
and I call myself blessed for every brown blade of grass I find in this clumsy
miracle of a path we walk and talk and sometimes fall down
but for every hard block along the way
I hope we never find a day
that is even close to out of stock when it comes to things to live for.
Songtekstvertaling
Het was zo ' n zeldzame gelegenheid.
mijn vader nam een advertentie van $ 2 in de lokale krant en plaatste het nieuws.
In de kop stond:
Shirley Gibson Heeft Nieuwe Schoenen.»
Mijn moeder had hem kunnen doden.
Ze zeiden: "overal waar ik kom, zullen mensen naar mijn voeten staren en jullie allemaal,
kleine stadsmensen zullen praten."
Maar de vleugels van een kolibrie slaan tachtig keer per seconde.
snel heb je mijn moeder nog nooit zien lopen.
Niets kon die voeten tegenhouden.
Zelfs geen nieuws over die eerste paar schoenen die ze zich kon veroorloven in acht.
jarenlang.
Mijn moeder.
keek naar lange zandwegen en wegen zoals dichters naar Microfoons kijken.
Deze
is waar God groeit en ik naast haar was.
Op mijn bananentoel fiets, december ijspegels of Augustus zon, liep mijn moeder.
En lopen en praten en praten.
"Andrea,
toen ik jong was
Ik dacht dat elke ster aan de hemel een zeester was die helemaal tot aan de
nacht, nam een laatste adem, stak zichzelf in brand en viel, zodat ik kon maken
wens.
Zo is het leven niet, zo is het.:
zo hard als het beton onder je voeten soms, maar je blijft lopen
elk gangpad in de winkel is leeg.
maar de hemel is nooit uit balans als het gaat om dingen om voor te leven.
Kijk wat de zon net de maan heeft gekocht,
een gloednieuwe gele jurk, laten we haar ten dans vragen voordat ze nuchter wordt.»
Haar kopje was toen altijd halfvol.
want zelfs als het niet mijn moeder was liep zoals het zou zijn en praatte alsof het zo was
dat was ik al.
"Natuurlijk is het gras groener aan de andere kant,
maar wat gaan we verdomme doen met groen gras behalve rotten in de verdomde
pesticiden.
Grow deep belly lacht.
Laat je Oma ' s schoon geweten groeien.
Kweek die droom die je had toen je vijf jaar oud was de eerste keer dat een potlood je eelt
kleutervingers. Je rende de hele weg naar huis schreeuwend " kijk Mam!
Ik ben schrijver.
Mijn hand verandert van vorm om te bewijzen dat ik een schrijver ben".
Laat dat groeien, in elke spleet van plaveisel kunnen de zolen van je voeten vinden.
Op de dag dat je geboren werd zei ik dochter zoals Alaska zon zegt.
Hij zei: 'Ik heb zo lang op je gewacht.
Laat die zeester zien hoe ze moet schitteren.'
Ik ben geen pacifist.
Als ik het had gekund, had ik de tijd gedood.
Stopte het dood in zijn sporen, maar het beweegt te snel.,
het ontsnapt naar de hoeken van je geest en noemt zichzelf het verleden.
De laatste keer dat mijn moeder viel,
lichaam nog steeds verstuikt op de vloer, als een lappenpop.
ze riep mijn naam als "huil niet.
Denk je dat de regen zich schaamt om te vallen?
Elke keer als ik de grond raak, groeit er iets.
trap.»
Over een jaar ruilt m ' n moeder haar wandelschoenen in voor een rolstoel.
ze blijft omhoog kijken, maar ik weet dat ze bang is.
Dus ik draag zwart op de begrafenis van mijn tranen en wit op de bruiloft van wie ik ben
is
en de manier waarop ik wil groeien om haar trots te maken.
En Mam, je moet weten,
Ik schrijf nu al zeven jaar en ik heb nog nooit een
gedicht zit neer.
Ik loop rond.
Ik druk mijn hand tegen mijn borst en voel mijn hart bonken.
Ik zoek in de lucht naar die aangeschoten maan met de gele jurk
en ik noem mezelf gezegend voor elke bruine grasspriet die ik vind in deze onhandige
wonder van een pad dat we lopen en praten en soms vallen
maar voor elk blok langs de weg
Ik hoop dat we nooit een dag vinden.
dat is zelfs bijna uit voorraad als het gaat om dingen om voor te leven.