Amebix — Sunshine Ward songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Sunshine Ward" van Amebix.
Songteksten
Roses are red. sometimes violets are blue
But we’re always puking on cider and glue
People say that we’re twisted, you know it’s not true
We just get so bad when there’s fuck all to do
Life in this building is freezing and wet
If I once had a brain, then I seem to forget
'Cause just when I caught it, it slipped through the net
Now we sedate ourselves slowly, no time for regret
Sunshine ward’s laughing, the inmates are here
Filling our lives full of sulphate and beer
We’ve tried every way to make «real life» less clear
As stupidity sets in, the truth disappears
Sunshine ward’s screaming, we crawl to the door
Reality creeps back, I can’t take no more
There is no more stairway, we’re stuck on this floor
And fear digs in deep, as the patient’s hands claw
The happy dream shatters and falls to the floor
The doubt crawling in that we can’t just ignore
Should we carry this farce on just as before?
Or start living for life’s sake, away from the ward?
Songtekstvertaling
Rozen zijn rood. soms zijn viooltjes blauw
Maar we kotsen altijd op cider en lijm.
Mensen zeggen dat we gestoord zijn, je weet dat het niet waar is.
We worden zo slecht als er niets te doen is.
Het leven in dit gebouw is ijskoud en nat.
Als ik ooit hersenen had, dan leek ik te vergeten
Want net toen ik het Ving, glipte het door het net.
Nu verdoven we onszelf langzaam, geen tijd voor spijt.
Sunshine ward lacht, de gevangenen zijn er.
Ons leven vullen met sulfaat en bier
We hebben alles geprobeerd om het echte leven minder duidelijk te maken.
Als de domheid intreedt, verdwijnt de waarheid.
Sunshine ward schreeuwt, we kruipen naar de deur
De realiteit kruipt terug, Ik kan er niet meer tegen.
Er is geen trap meer, we zitten vast op deze verdieping.
En angst graaft diep, als de handen van de patiënt klauw
De gelukkige droom breekt en valt op de grond
De twijfel die we niet zomaar kunnen negeren
Moeten we deze klucht net als voorheen voortzetten?
Of om voor het leven te leven, weg van de afdeling?