Amber Rubarth — In the Creases songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "In the Creases" van Amber Rubarth.
Songteksten
New Green Lines
In The Creases
You’re the smell of the toast that you made in the mornings.
You’re the page in my book that I keep to myself.
You’re the unlocking sound when I turn my door key.
You’re the scar that I have from the time that I fell.
I can’t describe the faces.
I can’t recall the names.
But you remain.
I keep you in the creases.
I hide you in the folds.
Protect you from the sunlight.
Shield you from the cold.
Everybody said they were glad to see you go.
But no one ever has to know.
You’re the part of the moon that blends into the blackness.
Even though we know it’s really still there.
You’re the song that I sing and I don’t need to practice.
You’re the green shoes I keep though they’re too small to wear.
I can’t describe the faces.
I can’t recall the names.
But you remain.
I keep you in the creases.
I hide you in the folds.
Protect you from the sunlight.
Shield you from the cold.
Everybody said they were glad to see you go.
But no one ever has to No one ever has to know the things that I refuse to see
And all the nights I still can’t sleep.
I curl up in the sheets
Between the creases where you used to be.
Once love wakes it never sleeps…
Even when you love a dream…
Songtekstvertaling
Nieuwe Groene Lijnen
In De Vouwen
Je ruikt de toast die je ' s morgens maakte.
Youâ € ™re de pagina in mijn boek die ik voor mezelf.
Je bent het ontgrendelde geluid als ik mijn deursleutel omdraai.
Je bent het litteken dat ik heb van de tijd dat ik viel.
Ik kan de gezichten niet beschrijven.
Ik kan me de namen niet herinneren.
Maar jij blijft.
Ik hou je in de plooien.
Ik verstop je in de vouwen.
Je beschermen tegen het zonlicht.
Bescherm je tegen de kou.
Iedereen zei dat ze blij waren je te zien gaan.
Maar niemand hoeft het ooit te weten.
Youâ € ™re het deel van de maan dat mengt in de duisternis.
Ook al weten we it’s echt nog steeds daar.
Youâ € ™re het lied dat ik zing en ik don’t nodig om te oefenen.
Youâ € ™re de groene schoenen die ik hou hoewel ze € ™zijn te klein om te dragen.
Ik kan de gezichten niet beschrijven.
Ik kan me de namen niet herinneren.
Maar jij blijft.
Ik hou je in de plooien.
Ik verstop je in de vouwen.
Je beschermen tegen het zonlicht.
Bescherm je tegen de kou.
Iedereen zei dat ze blij waren je te zien gaan.
Maar niemand hoeft ooit te weten wat ik weiger te zien.
En al die nachten dat ik nog kan slapen.
Ik lig in de lakens.
Tussen de vouwen waar je vroeger was.
Als de liefde ontwaakt, slaapt ze nooit.…
Zelfs als je van een droom houdt…