Amanda Palmer — On an Unknown Beach songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "On an Unknown Beach" van Amanda Palmer.
Songteksten
I’m a pale intruder on an unknown beach, my back to the water, my feet in the
sand.
Finding no recognition as each sign of life invades the precision of this aging
land.
An abandoned flipper in a world of storms.
There’s a man on the shoreline with a white parakeet trying to make his bird go home.
With increasing continuity endless space gazes 'round the periphery not
disheartened, wearing it’s most inexpressible face.
My instinct is double as the waves roll by, but my vision is halved and the
foam in the green as the insects talk to the blazing sky.
Wax in the ear, stitch in the side, wolves are feast for the blind,
under and over, the why and the wherefore;
easy to sit back with time, driving discussions like cranes through the car
park setting them all in a line.
All interceding, not yet proceeding misleading doubts in the mind.
I’m a pale intruder on an unknown beach, my back to the water, my feet in the
sand.
Needing no recognition as each sign of life invades the precision of this aging
land.
Songtekstvertaling
Ik ben een bleke indringer op een onbekend strand, mijn rug naar het water, mijn voeten in de
zand.
Het vinden van geen erkenning als elk teken van leven de precisie van deze veroudering binnendringt
land.
Een verlaten flipper in een wereld van stormen.
Er is een man op de kustlijn met een witte parkiet die probeert zijn vogel naar huis te laten gaan.
Met toenemende continuïteit, eindeloze ruimte kijkt rond de periferie niet
ontmoedigd, het dragen van het meest onverklaarbare gezicht.
Mijn instinct is dubbel als de golven voorbij rollen, maar mijn zicht is gehalveerd en de
schuim in het groen als de insecten tegen de brandende hemel praten.
Was in het oor, steek in de zijkant, wolven zijn feest voor de blinden,
onder en over, het waarom en het waarom;
gemakkelijk om achterover te leunen met de tijd, het besturen van discussies als kranen door de auto
park zet ze allemaal in een Rij.
Alle tussenkomsten, nog geen misleidende twijfels in de geest.
Ik ben een bleke indringer op een onbekend strand, mijn rug naar het water, mijn voeten in de
zand.
Geen erkenning nodig als elk teken van leven de precisie van deze veroudering binnendringt.
land.