Almafuerte — Me Da Pena Confesarlo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Me Da Pena Confesarlo" van Almafuerte.
Songteksten
Nace el hombre en este mundo
Remanchao por el destino
Y prosigue su camino muy confiado del rigor
Sin pensar que la inclemencia de la vida sin amor
Va enredando su existencia en vientos del dolor.
Pero llega que un momento se da cuenta de su suerte
Y se amarga hasta la muerte sin tener ya salvacion
Pues comprende que la vida fue tan solo un metejon
Al perder la fe querida de su pobre corazon
Me da pena confesarlo
Pero es triste que canejo
El venirse tan abajo
Derrotao y para viejo
No es de hombres lamentarse
Pero al ver como me alejo
Sin poderlo remediar yo lloro sin querer
Llorar.
Si no fuera que el recuerdo de mi madre tan querida,
Me acorrale en esta vida con sentida devocion.
No era yo quien aguantaba esta triste situacion,
Y el que asi te contenplaba sin abrirme el corazon.
Pero hay cosas compañero que ninguno las comprende
Uno a veces se defiende del dolor para vivir.
Como aquel que haciendo alarde del coraje y del sufrir
No se mata de covarde por temor de no morir.
Me da pena confesarlo
Pero es triste que canejo
El venirse tan abajo
Derrotao y para viejo.
No es de hombres lamentarse
Pero al ver como me alejo
Sin poderlo remediar yo lloro sin querer
Llorar.
Songtekstvertaling
De mens is geboren in deze wereld
Remanchao voor de bestemming
En hij gaat op zijn weg zeer zeker van de lijkstijfheid
Zonder te denken dat de inlevingsvermogen van het leven zonder liefde
Het verstrengelt zijn bestaan in winden van pijn.
Maar er komt een moment dat hij zijn geluk beseft.
En is bitter tot de dood zonder redding
Je begrijpt dat het leven gewoon een puinhoop was.
Het verlies van het vertrouwen van zijn arme hart
Het doet me pijn om te bekennen.
Maar het is triest dat hondje.
Zo laag komen
Nederlaag en voor oude
Het is niet aan mannen om te klagen.
Maar aangezien ik wegloop
Zonder in staat te zijn om het te verhelpen huil ik zonder te willen
Huilen.
Als de herinnering aan m ' n moeder er niet was geweest.,
Mij in het nauw drijven in dit leven met oprechte toewijding.
Ik was niet degene die deze droevige situatie tolereerde.,
En degene die je tegenhield zonder mijn hart te openen.
Maar er zijn dingen, maat, die niemand begrijpt.
Men verdedigt zich soms tegen pijn om te leven.
Zoals degene die moed en lijden pronkt.
Je doodt geen lafaard uit angst om te sterven.
Het doet me pijn om te bekennen.
Maar het is triest dat hondje.
Zo laag komen
Verslagen en oud.
Het is niet aan mannen om te klagen.
Maar aangezien ik wegloop
Zonder in staat te zijn om het te verhelpen huil ik zonder te willen
Huilen.