Alexandre Poulin — L'écrivain songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "L'écrivain" van Alexandre Poulin.
Songteksten
J’ai grandi pas loin d’ici
Dans le 3eme arrondissement
Où les rêves se font endormis
Une fois debout on a plus l’temps
Mon père gagnait sa vie
A l’usine de Camaro
Pareil comme son père avant lui
Meme qu’y posait le meme morceau
Ma mère faisait des ménages
Moi j’rêvais d'être écrivain
Et pis de pelleter des nuages
Pour que le soleil brille enfin
Mais j’etais si mauvais à l'école
Que j’pensais pas qu’j’y arriverais
J’etais pas de ceux qu’on traitait de bol
Meme quand j’donnais tout c’que j’avais
Mais y avait monsieur Desilet
Un prof fin et disponible
Qui m’avait pris sous son aile
Et croyait en mon talent subtile
Dommage ça n’allait rien changer
J’coulerais le test du ministère
Lundi j’enverrais mon CV
A l’usine de mon père
Mais la veille de l’examen final
Le bon monsieur Desilet
M’a tendu un crayon banal
Roulé dans un velours épais
Et puis tout en fixant ma main
Y a dit «c'crayon la, il est magique
Prend le demain pour l’examen
Il sait les reponses et les repliques»
J’suis pas du genre a croire tout c’qu’on m’dit
Mais mon prof inspirait confiance
Et j’voulais croire un peu aussi
Qu’j’avait peut etre encore une chance
D’ailleurs à la seconde où je l’ai prit
J’ai senti comme un changement
J’vous jure que j’vous conte pas d’mentries
Non, le crayon etait vivant
Et contre toutes mes esperances
Y’ecrivait pratiquement tout seul
Sans blague c’avait presque pas de sens
De le voir danser sur les feuilles
J’ai donc passer mon examen
Comme un ptit test de routine
Avec que’que chose comme 80
Presqu’aussi haut que mon éstime
Oh j’aurais du rendre le crayon
J’etais quand meme pas un voleur
Mais pour une fois qu’j’me trouvait bon
Pis qu’l’avenir etait en couleur
J’ai mis le stylo dans ma poche
Pis j’suis partit en courant
La conscience aussi lourde qu’une roche
Qu’on brise pour en faire du ciment
Et au fil des années
J’suis devenu l’auteur que j’esperais
J’ai meme vendu dans l’monde entier
Tout mes bouquins et mes essais
Et avec le sentiment etrange
Qu’au fond j’avais rien accompli
Le crayon vainquait les pages blanches
Moi je n’etais que son outil
J’me suis mis a boire plus qu’il ne faut
Pour oublier qu’je n’etais rien
Qu’je roulais dans une Camaro
Sur laquelle mon père s’usait les mains
En plus j’avais toujours peur
Qu’on me vole mon precieux crayon
Ou qu’me denonce mon professeur
Là s’en s’rait vraiment fini pour de bon
Y m’a retrouvé hier soir
A une seance de dedicace
Tout autour de ses yeux noirs
Le temps avait laissé sa trace
Je lui devais mon succès
Et des excuses comme de raison
J’ai dit «m'sieur Desilet
Vous venez chercher votre crayon»
Y m’a sourit tristement
En disant «t'as toujours pas compris
Y’est dans ta tête ton grand talent
Le stylo v’nait de chez uniprix»
«laisse moi te regarder maintenant
Je suis si fier de toi
Y a pas un seul de tes romans
Que j’ai pas lu au moins 3 fois»
Moi j’me suis levé d’un coup
J’en croyait juste pas mes oreilles
J’ai pris mon vieu prof par le cou
La verité m’donnait des ailes
Tellement qu’en arrivant chez moi
J’ai j’ter le stylo par la f’netre
La lumiere brillait sur les toits
Et les mots dansaient dans ma tête
J’ai pas fermé l’oeil de la nuit
Non, j’ai ecrit sans m’arreter
Le nombre de feuilles que j’ai noircies
J’pourrais meme pas les compter
Ca raconte l’histoire d’un ptit gars
Qu’y avait tellement pas confiance en lui
Qui trouve plus facile de croire
Qu’un crayon peux faire d’la magie
Car dans le 3eme arrondissement
Les rêves volent pas très haut
On les laisse trainer sur un banc
Devant l’usine de Camaro
Et comme on entend la machinerie
Crier jusque dans la cour d'école
On comprend vite dès qu’on est ptit
Qu’y a juste les oiseaux qui s’envolent
(Merci à Caro pour cettes paroles)
Songtekstvertaling
Ik ben hier vlakbij opgegroeid.
In het derde arrondissement
Waar dromen in slaap vallen
Zodra we staan hebben we meer tijd.
Mijn vader verdiende de kost.
In de Camaro fabriek
Net als zijn vader voor hem.
Hetzelfde als hetzelfde stuk.
Mijn moeder deed vroeger huishoudelijk werk.
Ik droomde ervan schrijver te worden.
En erger dan wolken scheppen
Zodat de zon eindelijk schijnt
Maar ik was zo slecht op school.
Dat ik dacht dat ik het niet zou halen.
Ik was niet een van die mensen die we een kom noemden.
Zelfs toen ik alles gaf wat ik had
Maar er was monsieur Desilet.
Een goede en beschikbare leraar
Die me onder zijn hoede had genomen.
En geloofde in mijn subtiele talent
Jammer dat het niets zou veranderen.
Ik zou de ministerietest laten zinken.
Maandag zou ik mijn CV sturen
In de fabriek van mijn vader.
Maar de dag voor het eindexamen
De goede Mr Desilet
Gaf me een banaal potlood.
Gerold in een dik fluweel
En dan terwijl ik mijn hand repareer
Hij zei: "Het is potlood, het is magie.
Neem morgen het examen.
Hij kent de antwoorden en de antwoorden»
Ik ben niet het type om alles te geloven wat me verteld wordt.
Maar mijn leraar inspireerde vertrouwen
En ik wilde ook een beetje geloven
Dat ik misschien nog een kans heb
Trouwens, het moment dat ik het nam
Ik voelde me als een verandering.
Ik zweer dat ik je geen leugens zal vertellen.
Nee, het potlood leefde nog.
En tegen al mijn hoop in
Hij schreef bijna helemaal alleen.
Geen grap. het sloeg bijna nergens op.
Om hem te zien dansen op de bladeren
Dus ik slaag voor mijn examen.
Als ptit - testroutine
Met dat ding als 80
Bijna zo hoog als mijn Estime
Ik had het potlood moeten terugbrengen.
Ik was niet eens een dief.
Maar voor een keer vond ik mezelf goed
Jammer dat de toekomst in kleur was.
Ik stopte de pen in mijn zak.
Maar Ik rende weg.
Bewustzijn zo zwaar als een rots
Dat we in cement breken
En door de jaren heen
Ik werd de schrijver die ik verwachtte.
Ik heb zelfs verkocht over de hele wereld
Al mijn boeken en essays
En met het vreemde gevoel
Dat ik diep van binnen niets had bereikt
Het potlood overwon de witte pagina ' s
Ik was alleen zijn Gereedschap.
Ik begon meer te drinken dan ik zou moeten.
Om te vergeten dat ik niets was
Dat ik reed in een Camaro
Waarop mijn vader zijn handen droeg
Trouwens, ik was altijd bang.
Steel mijn kostbare potlood.
Of dat mijn leraar me afkeurt.
Dit is echt voorgoed voorbij.
Je hebt me gisteravond gevonden.
Een sessie van toewijding
Overal om haar zwarte ogen
De tijd had zijn stempel gedrukt
Ik was hem mijn succes verschuldigd.
En excuses als een reden
Ik zei:
Je bent hier om je potlood op te halen.»
Je glimlachte helaas.
Door te zeggen, " je begrijpt het nog steeds niet
Het zit in je hoofd, je grote talent.
De V ' nait-pen van uniprix»
"laat me nu naar je kijken
Ik ben zo trots op je.
Er is geen enkele van uw Romans
Dat heb ik niet minstens 3 keer gelezen»
Ik stond ineens op.
Ik kon mijn oren niet geloven.
Ik nam mijn oude leraar bij de nek
De waarheid gaf me vleugels.
Zo erg dat door thuis te komen
J 'ai J' ter le Pen par la F ' net
Het licht scheen op de daken.
En de woorden dansten in mijn hoofd
Ik deed mijn ogen ' s nachts niet dicht.
Nee, Ik schreef zonder te stoppen.
Het aantal bladeren dat ik Zwart maakte
Ik kon ze niet eens tellen.
Het vertelt het verhaal van een kleine jongen.
Dat er zoveel vertrouwen in hem was.
Wie vindt het makkelijker om te geloven
Dat een potlood kan toveren
Want in het 3de arrondissement
Dromen vliegen niet erg hoog
We laten ze op een bankje hangen.
Voor de Camaro fabriek
En zoals de machine bedoeld is
Schreeuwend tot aan het schoolplein
We begrijpen het snel zodra we ptit
Wat zijn de vogels die vliegen?
(Dank aan Caro voor deze woorden)