Александр Розенбаум — Вещая судьба songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Вещая судьба" van Александр Розенбаум.
Songteksten
След замерзший. Ветер. Филин.
Ветви. Яма. Запах гнили.
С хлипом чавкнуло болото:
— Кто ты? Кто ты?
Ни ответа, ни привета…
— Где ты?.. Где ты?..
Заплутал, не знаю где…
Чудо чудное глядел:
По холодной, по воде,
В грязном рубище
Через реку, напрямик
Брел, как посуху, старик —
То ли в прошлом его лик,
То ли в будущем…
Позамерзшая межа,
А метели все кружат…
Я глазами провожал,
Слышал сердца стук.
Одинока и горба,
Не моя ли шла судьба?
Эх, спросить бы… Да губа
Онемела вдруг…
Полем, полем, полем,
Белым, белым полем дым.
Волос был чернее смоли —
Стал седым.
Полем, полем, полем,
Белым, белым полем дым.
Волос был чернее смоли —
Стал седым.
А старик все шел, как сон,
По пороше босиком,
То ли вдаль за горизонт,
То ли в глубь земли…
И темнела высота,
И снежинки, петь устав,
На его ложились стан,
Да не таяли…
Вдруг в звенящей тишине
Обернулся он ко мне,
И мурашки по спине
Ледяной волной —
На меня смотрел… и спал…
— Старче, кто ты? — закричал,
А старик захохот_ал,
Сгинув с глаз долой.
Полем, полем, полем,
Белым, белым полем дым.
Волос был чернее смоли —
Стал седым.
Не поверил бы глазам,
Отписал бы все слезам,
Может, все, что было там,
Померещилось…
Но вот в зеркале, друзья,
Вдруг его увидел я.
Видно, встреча та моя
Все же вещая.
Полем, полем, полем,
Белым, белым полем дым.
Волос был чернее смоли —
Стал седым.
Полем, полем, полем,
Белым, белым полем дым.
Волос был чернее смоли —
Стал седым.
Songtekstvertaling
Het spoor is bevroren. Wind. Filin.
Tak. Pit. De geur van rot.
Het moeras slurpte met een gejammer.
Wie ben jij? Wie ben jij?
Geen antwoord, geen begroeting…
"Waar ben je?".. Waar ben je?..?
Ik was verdwaald, ik weet niet waar…
Wonder wonder wonderful looked:
Op koud, op water,
In vuile vodden
Over de rivier, recht
De Oude man liep als een droge man —
Of in het verleden zijn gezicht,
Of in de toekomst…
Bevroren tussen,
En de sneeuwstormen cirkelen nog steeds rond…
Ik zag ze gaan.,
Ik hoorde mijn hart bonzen.
Eenzaam en gehumeurd,
Was het mijn lot?
Oh, ik zou willen vragen... ja lip
Plotseling was ze sprakeloos.…
Veld, veld, veld,
Wit, wit veld van rook.
Het haar was pikdonker. —
Grijs geworden.
Veld, veld, veld,
Wit, wit veld van rook.
Het haar was zwarter dan pek. —
Grijs geworden.
En de Oude man ging door als een droom,
De nieuw gevallen sneeuw blootsvoets,
Of ver voorbij de horizon,
Of in de diepte van de aarde…
En het werd donker.,
En sneeuwvlokken, zing.,
Daar lag het kamp.,
Ja, ze smolten niet.…
Plotseling in de rinkelende stilte
Hij wendde zich tot mij.,
Ik krijg er rillingen van.
Ijsgolf —
Hij keek me aan... en sliep…
"Starche, wie ben jij?" - schreeuwen,
En de Oude man lachte,
Uit het zicht.
Veld, veld, veld,
Wit, wit veld van rook.
Het haar was zwarter dan pek. —
Grijs geworden.
Ik zou het niet geloven.,
Ik zou alles in tranen hebben afgeschreven.,
Misschien alles wat er was.,
Lijken…
Maar hier in de spiegel, vrienden,
Plotseling zag ik hem.
Blijkbaar is de vergadering van mij.
Nog steeds profetisch.
Veld, veld, veld,
Wit, wit veld van rook.
Het haar was zwarter dan pek. —
Grijs geworden.
Veld, veld, veld,
Wit, wit veld van rook.
Het haar was zwarter dan pek. —
Grijs geworden.