Александр Новиков — Годы молодые с забубенной славой... songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Годы молодые с забубенной славой..." van Александр Новиков.
Songteksten
Я не знаю: мой конец близок ли, далек ли,
Были синие глаза, да теперь поблекли.
Где ты, радость? Темь и жуть, грустно и обидно.
В поле, что ли? В кабаке? Ничего не видно.
Руки вытяну — и вот слушаю на ощупь:
Едем… кони… сани… снег… проезжаем рощу.
«Эй, ямщик, неси вовсю! Чай, рожден не слабым!
Душу вытрясти не жаль по таким ухабам».
А ямщик в ответ одно: «По такой метели
Очень страшно, чтоб в пути лошади вспотели».
«Ты, ямщик, я вижу, трус. Это не с руки нам!»
Взял я кнут и ну стегать по лошажьим спинам.
Бью, а кони, как метель, снег разносят в хлопья.
Вдруг толчок… и из саней прямо на сугроб я.
Встал и вижу: что за черт — вместо бойкой тройки…
Забинтованный лежу на больничной койке.
И заместо лошадей по дороге тряской
Бью я жесткую кровать модрою повязкой.
На лице часов в усы закрутились стрелки.
Наклонились надо мной сонные сиделки.
Наклонились и хрипят: «Эх ты, златоглавый,
Отравил ты сам себя горькою отравой.
Мы не знаем, твой конец близок ли, далек ли, —
Синие твои глаза в кабаках промокли".
Songtekstvertaling
Ik weet niet of mijn einde nabij of ver is.,
Zijn ogen waren blauw, maar nu waren ze vervaagd.
Waar ben je, joy? Donker en eng, verdrietig en kwetsend.
In het veld? In een pub? Ik zie niets.
Ik strek mijn handen uit en luister ernaar door aanraking.:
We gaan ... paard... slee ... sneeuw ... passeer het bos.
"Hé, koetsier, draag hard! Thee, geboren niet zwak!
Het is geen medelijden om je ziel te schudden over zulke kuilen."
En de bestuurder in antwoord één: "op zo' n sneeuwstorm
Het is erg eng om de paarden onderweg te laten zweten."
Ik zie dat je een lafaard bent, koetsier. Dit is niet onze manier!"
Ik pakte de zweep en begon de paarden de rug toe te slaan.
Ik sloeg, en de paarden, als een sneeuwstorm, spreiden de sneeuw in vlokken.
Een plotselinge schok... en uit de slee op de sneeuw.
Ik stond op en zag: wat maakt het uit-in plaats van een stevige drie…
Ik lig in een ziekenhuisbed, verbonden.
En in plaats van paarden op de weg trillen
Ik heb het bed verslagen met een verband.
De handen op het gezicht van de klok draaiden in een snor.
Slaperige verpleegsters leunden over me heen.
Leunend en huiverend: "Oh, jij Goudhoofdige,
Je hebt jezelf vergiftigd met bitter vergif.
We weten niet of jouw kant dichtbij of ver is., —
Je blauwe ogen werden nat in de pubs."