Александр Городницкий — Новодевичий монастырь songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Новодевичий монастырь" van Александр Городницкий.
Songteksten
Снова рябь на воде и сентябрь на дворе.
Я брожу в Новодевичьем монастыре,
Где невесты-березы, склоняясь ко рву,
Словно девичьи слезы, роняют листву.
Здесь все те, кто был признан в народе, лежат.
Здесь меж смертью и жизнью проходит межа.
И кричит одинокая птица, кружа,
И влюбленных гоняют с могил сторожа.
У нарядных могил обихоженный вид.
Здесь и тот, кто убил, рядом с тем, кто убит.
Им легко в этом месте — ведь тот, и другой
Жизни отдали вместе идее одной.
Дым плывет, невесом. Тишина, тишина…
Осеняет их сон кружевная стена.
И металлом на мраморе — их имена
Чтобы знала, кого потеряла, страна.
А в полях под Москвой, а полях под Орлом,
Порыжевшей травой, через лес напролом,
Вдоль освоенных трасс на реке Колыме
Ходит ветер, пространство готовя к зиме.
Зарастают окопы колючим кустом.
Не поймешь, кто закопан на месте пустом:
Без имен их земля спеленала, темна,
И не знает, кого потеряла, страна.
Я люблю по холодной осенней поре
Побродить в Новодевичьем монастыре.
День приходит, лилов, и уходит назад,
Тусклый свет куполов повернув на закат…
Не хочу под плитой именною лежать, —
Мне б водою речной за стеною бежать,
Мне б песчинкою лечь в монастырь, что вместил
Территорию тех безымянных могил.
Songtekstvertaling
Weer rimpelingen op het water en September in de tuin.
Ik wandel in het Novodevichy klooster,
Waar bruiden-berken, leunend naar de gracht,
Net als de tranen van een meisje, laten ze bladeren vallen.
Hier liegen al degenen die door het volk werden herkend.
Hier tussen de dood en het leven.
En een eenzame vogel roept, cirkelt,
En geliefden worden verdreven uit de graven van de bewaker.
De elegante graven hebben een goed verzorgde uitstraling.
Hier is degene die doodde, naast degene die gedood werd.
Het is gemakkelijk voor hen in deze plaats-per slot van rekening, de een en de andere
We gaven ons leven samen aan hetzelfde idee.
De rook drijft, gewichtloos. Stilte, stilte…
Een Lacy wall overschaduwt hun droom.
En metaal op marmer-hun namen
Om te weten wie het land heeft verloren.
En in de velden bij Moskou, en in de velden bij Orel,
Door het roestige gras, door het bos rechtdoor,
Langs de ontwikkelde routes op de Kolyma rivier
De wind waait en bereidt de winter voor.
De loopgraven zijn overgroeid met doornige struik.
Je zult niet begrijpen wie er op een lege plek begraven ligt.:
Zonder namen is hun land bezaaid, donker.,
En hij weet niet wie het land heeft verloren.
Ik hou van het koude herfstseizoen.
Wandel in het Novodevichy klooster.
De dag komt, lilov, en gaat terug,
Het schemerige licht van de koepels, draaien naar de zonsondergang…
Ik wil niet onder de naamplaat liggen., —
Ik gebruikte het water van de rivier achter de muur om te ontsnappen.,
Ik krijg een zandkorrel in een klooster dat
Het grondgebied van die ongemarkeerde graven.