Александр Галич — Памяти Пастернака songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Памяти Пастернака" van Александр Галич.
Songteksten
члена Литфонда, Бориса Леонидовича Пастернака, последовавшей
30 мая сего года, на 71-ом году жизни, после тяжёлой и продолжительной болезни,
и выражает соболезнование семье покойного".
Единственное, появившееся в газетах, вернее,
в одной — «Литературной газете», — сообщение
о смерти Б. Л. Пастернака.
Разобрали венки на веники,
На полчасика погрустнели,
Как гордимся мы, современники,
Что он умер в своей постели!
И терзали Шопена лабухи,
И торжественно шло прощанье…
Он не мылил петли в Елабуге,
И с ума не сходил в Сучане!
Даже киевские «письмэнники»
На поминки его поспели!..
Как гордимся мы, современники,
Что он умер в своей постели!
И не то чтобы с чем-то за сорок,
Ровно семьдесят — возраст смертный,
И не просто какой-то пасынок,
Член Литфонда — усопший сметный!
Ах, осыпались лапы елочьи,
Отзвенели его метели…
До чего ж мы гордимся, сволочи,
Что он умер в своей постели!
«Мело, мело, по всей земле, во все пределы
Свеча горела на столе, свеча горела…»
Нет, никакая не свеча,
Горела люстра!
Очки на морде палача
Сверкали шустро!
А зал зевал, а зал скучал —
Мели, Емеля!
Ведь не в тюрьму, и не в Сучан,
Не к «высшей мере»!
И не к терновому венцу
Колесованьем,
А как поленом по лицу,
Голосованьем!
И кто-то, спьяну, вопрошал:
«За что? Кого там?»
И кто-то жрал, и кто-то ржал
Над анекдотом…
Мы не забудем этот смех,
И эту скуку!
Мы поименно вспомним всех,
Кто поднял руку!
«Гул затих. Я вышел на подмостки.
Прислонясь к дверному косяку…»
Вот и смолкли клевета и споры,
Словно взят у вечности отгул…
А над гробом встали мародёры,
И несут почётный караул… Ка-ра-ул!
Songtekstvertaling
lid van het literaire fonds, Boris Leonidovich Pasternak, die
Op 30 mei van dit jaar, op 71-jarige leeftijd, na een langdurige en ernstige ziekte,
en betuigt zijn medeleven met de familie van de overledene."
Het enige dat in de kranten verscheen, of liever gezegd,
in één - "literaire krant", - bericht
over de dood van B. L. Pasternak.
Gedemonteerde kransen op bezems,
We waren een half uur verdrietig.,
Wat zijn we trots, tijdgenoten.,
Dat hij stierf in zijn bed!
En labuhi kwelde Chopin.,
En er was een plechtig afscheid…
Hij heeft de scharnieren in Yelabuga niet gewassen.,
En ik werd niet gek in Suchan!
Zelfs Kiev " pismennik"
In de nasleep van zijn Rijpe!..
Hoe trots zijn wij, de tijdgenoten,
Dat hij stierf in zijn bed!
Niet dat hij in de veertig was.,
Precies zeventig - de leeftijd van de dood,
En niet zomaar een stiefzoon.,
Lid van het literaire Fonds - de overleden schatting!
De poten van de kerstboom zijn eraf gevallen.,
Zijn sneeuwstormen renden uit…
Hoe trots we zijn, klootzakken. ,
Dat hij stierf in zijn bed!
"Melo, Melo, over de hele wereld, over de hele wereld
De kaars brandde op de tafel, de kaars brandde..."
Nee, geen kaars.,
De kroonluchter stond in brand!
Bril op het gezicht van de beul
Glinsterde slim!
En de hal gaapte, en de hal verveelde zich. —
Blijf Jezelf Dat Vertellen!
Niet naar de gevangenis en niet naar Suchan.,
Niet op de "hoogste maat"!
En niet naar de kroon van doornen
Wiel
En als een boomstam in het gezicht,
Door te stemmen!
En iemand, dronken, vroeg:
"Waarvoor? Wie is daar?"
En iemand At, en iemand negeerde
Over een anekdote…
We zullen die lach niet vergeten.,
En deze verveling!
We zullen iedereen bij naam herinneren.,
Die zijn hand opstak.
"Het gezoem vervaagde. Ik ging naar het podium.
Leunend tegen de deur..."
Dus de laster en controverse werden tot zwijgen gebracht.,
Het is alsof je een dag vrij neemt uit de eeuwigheid.…
En plunderaars stonden over de kist.,
En ze dragen een erewacht ... Ka-RA-ul!