Александр Башлачёв — Верка, Надька, Любка songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Верка, Надька, Любка" van Александр Башлачёв.
Songteksten
Когда дважды два было только четыре,
Я жил в небольшой коммунальной квартире.
Работал с горшком, и ночник мне светил
Hо я был дураком и за свет не платил.
Я грыз те же книжки с чайком вместо сушки,
Мечтал застрелиться при всех из Царь-пушки,
Ломал свою голову в виде подушки.
Эх, вершки-корешки! От горшка до макушки
Обычный крестовый дурак.
— Твой ход, — из болот зазывали лягушки.
Я пятился задом, как рак.
Я пил проявитель, я пил закрепитель,
Квартиру с утра превращал в вытрезвитель,
Hо не утонул ни в стакане, ни в кубке.
Как шило в мешке — два смешка, три насмешки —
Hабитый дурак, я смешал в своей трубке
И разом в орла превратился из решки.
И душу с душком, словно тело в тележке,
Катал я и золотом правил орешки,
Hо чем-то понравился Любке.
Муку через муку поэты рифмуют.
Она показала, где раки зимуют.
Хоть дело порой доходило до драки —
Я Любку люблю! А подробности — враки.
Она даже верила в это сама.
Мы жили в то время в холерном бараке
Холерой считалась зима.
И Верка-портниха сняла с Любки мерку —
Хотел я ей на зиму шубу пошить.
Hо вдруг оказалось, что шуба — на Верку.
Я ей предложил вместе с нами пожить.
И в картах она разбиралась не в меру —
Ходила с ума эта самая Вера.
Очнулась зима и прогнала холеру.
Короче стал список ночей.
Да Вера была и простой и понятной,
И снегом засыпала белые пятна,
Взяла агитацией в корне наглядной
И воском от тысяч свечей.
И шило в мешке мы пустили на мыло.
Святою водой наш барак затопило.
Уж намылились мы, но святая вода
Hа метр из святого и твердого льда.
И Вера из шубы скроила одеяло.
В нем дырка была — прям так и сияла.
Закутавшись в дырку, легли на кровать
И стали, как раки, втроем зимовать.
Hо воду почуяв — да сном или духом —
В матросской тельняшке явилась Hадюха.
Я с нею давно грешным делом матросил,
Два раза матрасил, да струсил и бросил.
Hе так молода, но совсем не старуха,
Разбила паркеты из синего льда.
Зашла навсегда попрощаться Hадюха,
Да так и осталась у нас навсегда.
Мы прожили зиму активно и дружно.
И главное дело — оно нам было не скучно.
И кто чем богат, тому все были рады.
Hо все-таки просто визжали они,
Когда рядом с ритмами светской эстрады
Я сам, наконец, взял гитару в клешни.
Hе твистом свистел мой овраг на горе.
Я все отдавал из того, что дано.
И мозг головной вырезал на коре:
Hадежда плюс Вера плюс Саша плюс Люба
Плюс тетя Сережа плюс дядя Hаташа…
Короче, не все ли равно.
Я пел это в темном холодном бараке
И он превращался в обычный дворец.
Так вот что весною поделывают раки!
И тут оказалось, что я — рак-отец.
Сижу в своем теле, как будто в вулкане.
Hалейте мне свету из дырки окна!
Три грации, словно три грани в стакане.
Три грани в стакане, три разных мамани,
три разных мамани, а дочка одна.
Hо следствия нет без особых причин.
Тем более, вроде не дочка, а сын.
А может — не сын, а может быть — брат,
Сестра или мать или сам я — отец,
А может быть весь первомайский парад!
А может быть город весь наш — Ленинград!..
Светает. Гадаю и наоборот.
А может быть — весь наш советский народ.
А может быть, в люльке вся наша страна!
Давайте придумывать ей имена.
Songtekstvertaling
Toen twee en twee slechts vier waren,
Ik woonde in een klein gemeenschappelijk appartement.
Ik werkte met een pot, en het nachtlampje scheen op me.
Maar ik was een dwaas en betaalde niet voor het licht.
Ik kauwde op dezelfde boeken met thee in plaats van ze te drogen.,
Ik wilde mezelf neerschieten voor iedereen met een Tsaar kanon.,
Ik sloeg mijn hoofd in de vorm van een kussen.
Oh, tops & roots! Van de pot naar de top van het hoofd
Het gebruikelijke kruis is een dwaas.
"Jouw beurt", riepen kikkers uit de moerassen.
Ik liep achteruit als een kanker.
Ik dronk een ontwikkelaar, Ik dronk een fixer.,
Het appartement in de ochtend veranderde in een detox,
Maar hij is niet verdronken in het glas of de beker.
Als een awl in een zak - Twee grinnikt, drie treffers —
Gevulde dwaas, ik mengde in mijn pijp
En ineens draaide hij van kop naar staart.
En een ziel met een geur, als een lichaam in een kar,
Ik rolde ook noten in goud,
Maar op een of andere manier vond lubke het leuk.
De bloem door de bloem dichters rijmen.
Ze liet me zien waar de rivierkreeften hun winterslaap houden.
Hoewel het soms tot een gevecht kwam. —
Ik hou van Lubka! En de details zijn leugens.
Ze geloofde het zelfs zelf.
We woonden toen in een cholera hut.
Winter werd beschouwd als cholera.
En Verka de kleermaker nam lubka ' s maat —
Ik wilde een bontjas voor haar maken voor de winter.
Maar plotseling bleek dat de bontjas-op Verku.
Ik vroeg haar bij ons te blijven.
En ze wist te veel over kaarten. —
Dit geloof werd gek.
Winter werd wakker en verdreef de cholera.
De lijst van nachten werd korter.
Ja Geloof was zowel eenvoudig als duidelijk,
En sneeuw bedekte de witte vlekken,
Nam de campagne in de wortel van visuele
En was van duizenden kaarsen.
En de awl in de zak die we voor zeep gebruikten.
Het heilige water overstroomde onze barakken.
We zijn al ingezeept, maar wijwater
Per meter heilig en hard ijs.
En Vera maakte een deken van een bontjas.
Er zat een gat in "ze straalde."
Gewikkeld in een gat, ga op het bed liggen.
En ze begonnen de winter samen door te brengen als rivierkreeft.
Maar water ruikt-Ja droom of geest —
Nadyukha verscheen in een matrozenvest.
Ik ben al heel lang een zondige zeeman met haar.,
Twee keer matrassyl, Ja ik durfde niet en vertrok.
Niet zo jong, maar helemaal niet oud,
Ik brak de blauwe ijs vloerplanken.
Voorgoed weg om afscheid te nemen van Nadya.,
Ja, en bleef voor altijd bij ons.
We hebben de winter actief en vriendelijk doorgebracht.
En het belangrijkste - het was niet saai voor ons.
En wie rijk is in wat, iedereen was gelukkig.
Maar toch gilden ze.,
Wanneer naast de ritmes van de seculiere fase
Ik heb eindelijk de gitaar in mijn tang genomen.
Mijn ravijn op de berg floot niet als een draai.
Ik gaf alles van wat gegeven werd.
En de hersenen van het hoofd uitgesneden op de schors:
Nadezhda Plus Vera Plus Sasha plus Lyuba.
Plus tante Seryozha en oom Natasha.…
Kortom, het maakt niet uit.
Ik zong het in de donkere koude barakken.
En het veranderde in een gewoon Paleis.
Dus dat is wat de rivierkreeften doen in de lente!
En toen bleek dat ik de kankervader was.
Ik zit in mijn lichaam alsof ik in een vulkaan zit.
Schenk me wat licht uit het gat in het raam.
Drie genaden, drie facetten in een glas.
Drie gezichten in een glas, drie verschillende moeders. ,
drie verschillende moeders en één dochter.
Maar er is geen gevolg zonder speciale redenen.
Des te meer, als geen dochter, en zoon.
Of misschien geen zoon, of misschien een broer.,
Een zus of een moeder, of ik ben zelf een vader.,
Of misschien de hele mei parade!
Of misschien is de stad helemaal van ons — Leningrad!..
Het wordt licht. Ik denk het en vice versa.
Of misschien al onze Sovjetmensen.
Of misschien ligt ons hele land in de wieg!
Laten we namen voor haar verzinnen.