Александр Башлачёв — На жизнь поэтов songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "На жизнь поэтов" van Александр Башлачёв.
Songteksten
Поэты живут. И должны оставаться живыми.
Пусть верит перу жизнь, как истина в черновике.
Поэты в миру оставляют великое имя,
Затем, что у всех на уме — у них на языке.
Но им все трудней быть иконой в размере оклада.
Там, где, судя по паспортам — все по местам.
Дай Бог им пройти семь кругов беспокойного лада,
По чистым листам, где до времени — все по устам.
Поэт умывает слова, возводя их в приметы
подняв свои полные ведра внимательных глаз.
Несчастная жизнь! Она до смерти любит поэта.
И за семерых отмеряет. И режет. Эх, раз, еще раз!
Как вольно им петь. И дышать полной грудью на ладан…
Святая вода на пустом киселе неживой.
Не плачьте, когда семь кругов беспокойного лада
Пойдут по воде над прекрасной шальной головой.
Пусть не ко двору эти ангелы чернорабочие.
Прорвется к перу то, что долго рубить и рубить топорам.
Поэты в миру после строк ставят знак кровоточия.
К ним Бог на порог. Но они верно имут свой срам.
Поэты идут до конца. И не смейте кричать им — Не надо!
Ведь Бог… Он не врет, разбивая свои зеркала.
И вновь семь кругов беспокойного, звонкого лада
глядят Ему в рот, разбегаясь калибром ствола.
Шатаясь от слез и от счастья смеясь под сурдинку,
свой вечный допрос они снова выводят к кольцу.
В быту тяжелы. Но однако легки на поминках.
Вот тогда и поймем, что цветы им, конечно, к лицу.
Не верьте концу. Но не ждите иного расклада.
А что там было в пути? Метры, рубли…
Неважно, когда семь кругов беспокойного лада
позволят идти, наконец, не касаясь земли.
Ну вот, ты — поэт… Еле-еле душа в черном теле.
Ты принял обет сделать выбор, ломая печать.
Мы можем забыть всех, что пели не так, как умели.
Но тех, кто молчал, давайте не будем прощать.
Не жалко распять, для того, чтоб вернуться к Пилату.
Поэта не взять все одно ни тюрьмой, ни сумой.
Короткую жизнь. Семь кругов беспокойного лада
Поэты идут. И уходят от нас на восьмой.
Songtekstvertaling
Dichters leven. En ze moeten in leven blijven.
Laat hem in het leven geloven als de waarheid in het ontwerp.
Dichters in de wereld laten een grote naam achter,
Want wat iedereen denkt zit op zijn tong.
Maar het wordt steeds moeilijker voor hen om een icoon te zijn in termen van salaris.
Waar, volgens de paspoorten, alles op zijn plaats is.
God sta ze toe om zeven cirkels van rusteloze fret te passeren.,
Op schone lakens, waar voor de tijd, allemaal mond tot mond.
De dichter wast zijn woorden en maakt ze tot tekens.
met onze emmer vol waakzame ogen.
Ellendig leven! Ze houdt van de dichter tot de dood.
En voor zeven maatregelen. En snijwonden. Nog een keer.
Hoe vrij ze zijn om te zingen. En diep inademen op wierook.…
Wijwater op een lege gelei, levenloos.
Niet huilen als zeven cirkels van rusteloze fret
Ze zullen over het water lopen over een prachtig gek hoofd.
Laten we niet naar het Hof gaan, deze engelen arbeiders.
Breek door naar de pen die lange hak en hak bijlen.
Dichters in de wereld zetten een teken van bloed achter de linies.
Voor hen is God op de drempel. Maar ze zullen zeker hun schaamte tonen.
Dichters gaan helemaal. En waag het niet tegen ze te schreeuwen.
Tenslotte, God... hij liegt niet als hij zijn spiegels breekt.
En weer zeven cirkels van rusteloze, rinkelende fret
ze kijken in zijn mond, rennen weg met het kaliber van de loop.
Strompelend van tranen en van geluk lachend naar het geluid van een doofstomme,
ze brengen hun eeuwige ondervraging terug naar de ring.
In het dagelijks leven zijn ze zwaar. Maar hoe makkelijk het ook is bij de Wake.
Dan zullen we begrijpen dat bloemen natuurlijk bij ze passen.
Geloof het einde niet. Maar verwacht geen ander scenario.
Wat was er onderweg? Meters, roebels…
Het maakt niet uit wanneer zeven cirkels van rusteloze fret
ze laten je eindelijk lopen zonder de grond aan te raken.
Je bent een dichter ... Nauwelijks een ziel in een zwart lichaam.
Je hebt een gelofte afgelegd om een keuze te maken door het zegel te verbreken.
We kunnen vergeten dat we niet zo goed zongen als we konden.
Maar zij die stil waren, laten we niet vergeven.
Het is niet jammer om te kruisigen, om terug te keren naar Pilatus.
De dichter kan niet in z ' n eentje gevangen worden genomen.
Kort leven. Zeven cirkels van rusteloze fret
De dichters komen eraan. En ze laten ons achter op de achtste.