Aleandro Baldi — Treno songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Treno" van Aleandro Baldi.
Songteksten
E' un ricordo ancora vivo,
Mi batteva forte il cuore,
Per la prima volta anch'io prendevo il treno.
Ero un bambino educatissimo e banale
Ma soprattutto ero
testarde ed immortale.
E mentre il treno si aggrappava all'Appennino
Io stavo a orecchie aperte davanti al finestrino
Ad ascoltare attentamente il paesaggio che
Il babbo mi descriveva
Per consolarmi e farmi un po' coraggio...
Treno, quanto tempo è passato
Da quanto son sceso da un treno
Con il mio vestito grigio
Davanti a un collegio così,
Così lasciai dietro di me tutta l'infanzia:
Gli amici del paese, i nonni, la mia stanza.
E andai a sbattere negli angoli più duri
Di quella scuola ostile
Più fredda di un canile.
Però la notte era un pulviscolo padano
Di nebbia, favole e sogni
Di un Dio che mi parlava da lontano.
Treno quanto tempo è passato
Che sono scappato su un treno
Dove mi sentivo perso
E diverso, diverso diverso ma poi...
Quanti chilometri buttati via
Per cercare una vita che
Fosse davvero la mia,
E quanti amori lasciati a metà
Per nascondermi là
Nella pancia materna di un treno, treno...
Treno, quanto tempo è passato,
Passato passato e ormai
Con la chitarra al collo come un amuleto,
Io canto la mia vita, senza voltarmi indietro.
Così mi piaccio e non mi faccio compassione
Non la ritroverete la scimmia nel gabbione!
Lo so volare come un angelo randagio
Nel cielo di un finestrino...
E’ sempre stato il treno il mio rifugio...
Treno portami con te lontano
E butta i binari nel grano,
Come quando da bambino,
Sognavo di prendere un treno
E afferrare con la mano
Le stelle di un altro destino
E ora sono solo un uomo
Che vive scappando su un treno.
Songtekstvertaling
Het is een herinnering die nog leeft, mijn hart sloeg hard, voor het eerst nam ik ook de trein.
Ik was een heel beleefd en banaal kind, maar bovenal was ik koppig en onsterfelijk.
En terwijl de trein zich vastklampte aan de Apennijnen, stond ik met open oren voor het raam, aandachtig luisterend naar het landschap dat de Vader Mij beschreef om mij te troosten en een beetje dapper te maken...
Train, hoe lang is het geleden dat ik uit een trein stapte in mijn grijze jurk voor een kostschool dus, dus liet ik al mijn kindertijd achter: vrienden van het land, grootouders, mijn kamer.
En ik botste in de moeilijkste hoeken van die vijandige school, kouder dan een kennel.
Maar de nacht was een stoffig stof van mist, sprookjes en dromen van een God die van ver tot mij sprak.
Train hoe lang is het geleden dat ik met een trein wegliep waar ik me verloren voelde en anders, anders, maar toen...
Hoeveel kilometers ver weg om te zoeken naar een leven dat echt van mij was, en hoeveel liefdes lieten de helft achter om zich te verbergen in de buik van de moeder van een trein, train...
Train, hoeveel tijd is verstreken, voorbij en nu met de gitaar om mijn nek als een amulet, zing ik mijn leven, zonder terug te keren.
Dus ik vind het leuk en ik heb er geen medelijden mee dat je de aap in de gabion niet zult vinden!
Ik kan vliegen als een verdwaalde engel in een Raamhemel...
De trein is altijd mijn toevluchtsoord geweest...
De trein neemt me met je mee en gooit de sporen in het graan, zoals toen ik een kind was, droomde ik ervan om de trein te nemen en de sterren van een ander lot te grijpen met mijn hand en nu ben ik gewoon een man die wegrent op een trein.